Για να σας παρέχουμε την καλύτερη online εμπειρία η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies.

Εάν δεν αλλάξετε τις ρυθμίσεις του προγράμματος περιήγησης, συμφωνείτε με αυτό. Μάθε περισσότερα...

Συμφωνώ

Cookies Για να εξασφαλίσουμε τη σωστή λειτουργία του ιστότοπου, μερικές φορές τοποθετούμε μικρά αρχεία δεδομένων στον υπολογιστή σας, τα λεγόμενα «cookies». Οι περισσότεροι μεγάλοι ιστότοποι κάνουν το ίδιο. Τι είναι τα cookies; Τα cookies είναι μικρά αρχεία κειμένου τα οποία ένας ιστότοπος αποθηκεύει στον υπολογιστή σας ή στην κινητή σας συσκευή όταν επισκέπτεστε αυτόν τον ιστότοπο. Με τον τρόπο αυτό, ο ιστότοπος θυμάται τις ενέργειές σας και τις προτιμήσεις σας (όπως γλώσσα, μέγεθος γραμματοσειράς και άλλες προτιμήσεις απεικόνισης) για ένα χρονικό διάστημα, κι έτσι δεν χρειάζεται να εισάγετε τις προτιμήσεις αυτές κάθε φορά που επισκέπτεστε τον ιστότοπο ή φυλλομετρείτε τις σελίδες του.

Πως χρησιμοποιούμε τα cookies;

Ορισμένες από τις σελίδες μας χρησιμοποιούν cookies για:

να αποθηκεύουν τις προτιμήσεις σας για την εμφάνιση του zougla.gr. να εμφανίζονται διαφημίσεις σχετικές με τα ενδιαφέροντά σας.

την εκτέλεση βασικών λειτουργιών του site, όπως την προσθήκη προϊόντων στο καλάθι. την αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας των διάφορων λειτουργιών του site, με τη βοήθεια του Google Analytics.

Επίσης, ορισμένα βίντεο ενσωματωμένα στις σελίδες μας χρησιμοποιούν cookies για να συγκεντρώνουν ανώνυμα στατιστικά στοιχεία για τον τρόπο με τον οποίο φθάσατε ως το συγκεκριμένο σημείο και για το ποια βίντεο επισκεφτήκατε. Η ενεργοποίηση αυτών των cookies δεν είναι απαραίτητη για τη λειτουργία του ιστότοπου αλλά, μέσω αυτών θα έχετε δυνατότητες για καλύτερη φυλλομέτρηση. Μπορείτε να διαγράψετε αυτά τα cookies, ή να αποκλείσετε την πρόσβαση σε αυτά, αλλά αν το κάνετε ορισμένα χαρακτηριστικά του ιστότοπου ίσως να μην λειτουργούν ικανοποιητικά. Οι πληροφορίες που σχετίζονται με τα cookies δεν χρησιμοποιούνται για να σας ταυτοποιήσουν προσωπικά και έχουμε τον απόλυτο έλεγχο των δεδομένων του μοτίβου.

Πώς να ελέγχετε τα cookies

Μπορείτε να ελέγχετε και/ή να διαγράφετε τα cookies ανάλογα με τις επιθυμίες σας. Μπορείτε να διαγράψετε όλα τα cookies που βρίσκονται ήδη στον υπολογιστή σας, όπως και να ρυθμίσετε τους περισσότερους φυλλομετρητές κατά τρόπο που να μην επιτρέπουν την εγκατάσταση cookies. Ωστόσο, στην περίπτωση αυτή, ίσως χρειαστεί να προσαρμόζετε εσείς από μόνοι σας ορισμένες προτιμήσεις κάθε φορά που επισκέπτεστε έναν ιστότοπο, και επίσης ενδέχεται να μην λειτουργούν και μερικές υπηρεσίες.

Ιστορίες του Πάρκου: Η κυρία Ελένη

10.06.2019 10:14
Σχολιάστε πρώτοι!

 Είχε αρχίσει να βραδιάζει κι εγώ έφτιαχνα κάτι πράγματα στο μηχανάκι μου, σε περιφερειακό δρόμο του Πεδίου του Άρεως στην Αθήνα, όταν με πλησίασε η κυρία Ελένη.

 

Ήταν μαυροντυμένη, με καθαρά ρούχα, πολύ αδύνατη, ίσια μαλλιά μέχρι τον ώμο (αλλά όχι κομμωτηρίου), φορούσε γυαλιά από αυτά που σκουραίνουν στο φως, γύρω στα 70 θα ήταν, γιατί το πρόσωπό της ήταν σκαμμένο αλλά τα μαλλιά της δεν ήταν λευκά…

 

«Πως το ‘παθα αυτό, παιδί μου… Μπερδεύτηκα. Θέλω να πάω στο σπίτι μου στην οδό (…) και δεν ξέρω πως να πάω… Μπορείς να με βοηθήσεις;»

 

Το όνομα του δρόμου δεν μου έλεγε κάτι. Σίγουρα δεν ήταν κάπου κοντά…

 

Παρατήρησα λίγο καλύτερα τη γυναίκα… Δεν κρατούσε τίποτα. Ούτε τσάντα, ούτε πορτοφόλι, τα ρούχα της δεν φαίνονται να έχουν τσέπες που θα μπορούσε να βάλει κλειδιά ή χρήματα – πόσο μάλλον κινητό…

 

«Δυστυχώς δεν τον γνωρίζω το δρόμο αλλά μισό λεπτό να το ψάξω σε αυτό το «μηχάνημα του διαβόλου»», της είπα, δήθεν αστεία για να χαλαρώσω την αγωνία της και μπήκα στο google maps.

 

Ήταν μακριά. 14 λεπτά με το αυτοκίνητο, έλεγε η εφαρμογή.

 

«Εμένα με λένε Δημήτρη, εσάς πως σας λένε;»

Μικρή παύση. «Ελένη με λένε. Ελένη», είπε με κάποια ανακούφιση.

«Κυρία Ελένη, η διεύθυνση που μου λέτε είναι μακριά για να πάτε με τα πόδια. Θέλετε να καλέσω στο τηλέφωνο κάποιον δικό σας να έρθει να σας πάρει; Έχετε συγγενείς;»

«Έχω. Έχω και παιδιά. Και εγγόνια έχω. Και άντρα έχω…»

«Θυμάστε κάποιο τηλέφωνο να καλέσω;»

 

Το πρόσωπο της κυρίας Ελένης συσπάστηκε. Ήταν σε μεγάλη αγωνία.

 

Νόμιζα ότι θα κλάψει… Ίσως και να ‘χε ήδη δακρύσει πίσω από αυτά τα γυαλιά…

 

«Δεν πειράζει, κυρία Ελένη, μη στεναχωριέστε. Ξέρετε εγώ πόσο ξεχασιάρης είμαι; Θα τη βρούμε την άκρη».

«Μα πως το ‘παθα αυτό;»

«Θα είσαστε κουρασμένη. Συμβαίνει όταν κουραζόμαστε… Εδώ στην περιοχή είχατε έρθει επίσκεψη; Έχετε κάποιον συγγενή;»

«Ναι, έρχομαι συχνά. Αλλά θυμάμαι να γυρίσω. Τώρα δεν μου λένε τίποτα αυτοί οι δρόμοι…»

«Ελάτε να κάτσετε στο πεζουλάκι και θα καλέσουμε βοήθεια να σας πάει στο σπίτι σας…»

 

Η κυρία Ελένη υπάκουσε αμέσως (σα να χρειαζόταν κάποιον να τη καθοδηγήσει), καθώς εγώ πήγα πιο δίπλα για να πάρω το 100.

 

«Σε λιγάκι θα έρθει η βοήθεια, κυρία Ελένη. Μην ανησυχείτε…»

«Μα πως μπερδεύτηκα…»

«Άνθρωποι είμαστε κυρία Ελένη, συμβαίνουν αυτά…»

 

Το επόμενο τέταρτο πέρασε με έναν δικό μου μονόλογο με μπούρδες και κοινοτοπίες περί καθαριότητας των δρόμων και φροντίδας των δέντρων, στις οποίες η κυρία Ελένη κούναγε το κεφάλι της καταφατικά και πότε – πότε έλεγε κάποιο «ναι» για να μου δείξει ότι συμμετέχει στη «συζήτηση», αν και το μυαλό της ήταν σίγουρα αλλού…

 

Ένα περιπολικό με δύο αστυνομικούς ξεπρόβαλλε από διαδρομή του Πάρκου, τους έκανα σήμα, νομίζοντας ότι είχαν ανταποκριθεί στην κλήση μου, αλλά ήταν απλώς περιπολία που, αφού τους εξήγησα την κατάσταση, συνεννοήθηκαν μέσω ασυρμάτου για να αναλάβουν εκείνοι την κυρία Ελένη.

 

Ήταν γύρω στα 30. Ευγενικοί. Προσέφεραν ένα μπουκαλάκι νερό που είχαν στο περιπολικό στην κυρία Ελένη (είδες; Δεν το είχα σκεφτεί εγώ να της βρω λίγο νερό…) και προσπάθησαν να την κάνουν να νιώσει ασφάλεια.

 

«Κυρία Ελένη βλέπετε τι γράφει εδώ; Police, αστυνομία. Είμαστε αστυνομικοί και είμαστε εδώ για να σας βοηθήσουμε», της είπε ο ένας από τους δύο, δείχνοντάς της τα σήματα που είχε στα ρούχα του.

«Ναι, παιδιά μου, να πάω σπίτι μου…»

 

Οι αστυνομικοί ξεκίνησαν τις ερωτήσεις που η κυρία Ελένη δεν μπορούσε να απαντήσει…

 

Πως βρέθηκε στο σημείο, τι μέρα είναι, ποια χρονιά…

 

Εγώ, ως προπετής, πεταγόμουν κάθε λίγο για να της πω ότι «δεν πειράζει που δεν θυμάστε», μέχρι που ο ένας αστυνομικός με πήρε παράμερα για να μου εξηγήσει ότι δεν… βασάνιζαν τη γυναίκα, δεν ήθελαν να τη φέρουν σε δύσκολη θέση, αλλά ήταν ένα τεστ που έπρεπε να κάνουν για να διαπιστώσουν αν έχει άνοια…

 

Κάθισα σιωπηλός από εκεί και πέρα, παρακολουθώντας τη διαδικασία.

 

Ευτυχώς η κυρία Ελένη τους επανέλαβε την ίδια διεύθυνση που είχε πει και σε μένα ότι μένει. Οι αστυνομικοί της ζήτησαν να μπει στο περιπολικό για να την πάνε κι εκείνη το έκανε – νομίζω ότι θα έκανε ό,τι της έλεγε οποιοσδήποτε (κι αυτό ήταν το πιο τρομακτικό στην ιστορία– Αν έπεφτε σε χέρια κακά…)

 

«Τι θα κάνετε τώρα;»

«Θα την πάμε στη διεύθυνση που λέει. Ας ελπίσουμε ότι είναι εκεί πραγματικά το σπίτι της για να μην ταλαιπωρηθεί περισσότερο. Σας ευχαριστούμε που μας ειδοποιήσατε».

 

Ας ελπίσουμε ότι είναι πραγματικά εκεί το σπίτι της.

 

Κι ότι θα την υποδεχτούν με ανακούφιση δικοί της άνθρωποι που είχαν ανησυχήσει…

 

Ας ελπίσουμε και ότι δεν θα τη μαλώσουν…

 

Θα συλλογιστούν πόσα τους προσέφερε, όταν είχε τη μνήμη της…

 

Πόσες δυσκολίες πέρασε, πόσες χαρές και πίκρες, πόσα γέλια και δάκρυα…

 

Δεν το ‘θελε η κυρία Ελένη να ανησυχήσει κανέναν…

 

Δεν το ‘θελε να φορτωθεί σε κάποιον περαστικό.

 

Ούτε να βάλει την αστυνομία να ψάχνει το σπίτι της…

 

Αλλά είναι το μυαλό που κάποτε δε βαστά το βάρος που κουβαλάει…

 

Πηγή: Δημήτρης Καλαντζής-postmodern.gr

Προσθήκη σχολίου

Όλα τα σχόλια υποβάλλονται σε έλεγχο μετά την υποβολή τους και πριν τη δημοσίευσή τους.

Newsletter
Εγγραφείτε στο Newsletter μας για να λαμβάνετε ενημερώσεις για τη σελίδα μας