Για να σας παρέχουμε την καλύτερη online εμπειρία η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies.

Εάν δεν αλλάξετε τις ρυθμίσεις του προγράμματος περιήγησης, συμφωνείτε με αυτό. Μάθε περισσότερα...

Συμφωνώ

Cookies Για να εξασφαλίσουμε τη σωστή λειτουργία του ιστότοπου, μερικές φορές τοποθετούμε μικρά αρχεία δεδομένων στον υπολογιστή σας, τα λεγόμενα «cookies». Οι περισσότεροι μεγάλοι ιστότοποι κάνουν το ίδιο. Τι είναι τα cookies; Τα cookies είναι μικρά αρχεία κειμένου τα οποία ένας ιστότοπος αποθηκεύει στον υπολογιστή σας ή στην κινητή σας συσκευή όταν επισκέπτεστε αυτόν τον ιστότοπο. Με τον τρόπο αυτό, ο ιστότοπος θυμάται τις ενέργειές σας και τις προτιμήσεις σας (όπως γλώσσα, μέγεθος γραμματοσειράς και άλλες προτιμήσεις απεικόνισης) για ένα χρονικό διάστημα, κι έτσι δεν χρειάζεται να εισάγετε τις προτιμήσεις αυτές κάθε φορά που επισκέπτεστε τον ιστότοπο ή φυλλομετρείτε τις σελίδες του.

Πως χρησιμοποιούμε τα cookies;

Ορισμένες από τις σελίδες μας χρησιμοποιούν cookies για:

να αποθηκεύουν τις προτιμήσεις σας για την εμφάνιση του zougla.gr. να εμφανίζονται διαφημίσεις σχετικές με τα ενδιαφέροντά σας.

την εκτέλεση βασικών λειτουργιών του site, όπως την προσθήκη προϊόντων στο καλάθι. την αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας των διάφορων λειτουργιών του site, με τη βοήθεια του Google Analytics.

Επίσης, ορισμένα βίντεο ενσωματωμένα στις σελίδες μας χρησιμοποιούν cookies για να συγκεντρώνουν ανώνυμα στατιστικά στοιχεία για τον τρόπο με τον οποίο φθάσατε ως το συγκεκριμένο σημείο και για το ποια βίντεο επισκεφτήκατε. Η ενεργοποίηση αυτών των cookies δεν είναι απαραίτητη για τη λειτουργία του ιστότοπου αλλά, μέσω αυτών θα έχετε δυνατότητες για καλύτερη φυλλομέτρηση. Μπορείτε να διαγράψετε αυτά τα cookies, ή να αποκλείσετε την πρόσβαση σε αυτά, αλλά αν το κάνετε ορισμένα χαρακτηριστικά του ιστότοπου ίσως να μην λειτουργούν ικανοποιητικά. Οι πληροφορίες που σχετίζονται με τα cookies δεν χρησιμοποιούνται για να σας ταυτοποιήσουν προσωπικά και έχουμε τον απόλυτο έλεγχο των δεδομένων του μοτίβου.

Πώς να ελέγχετε τα cookies

Μπορείτε να ελέγχετε και/ή να διαγράφετε τα cookies ανάλογα με τις επιθυμίες σας. Μπορείτε να διαγράψετε όλα τα cookies που βρίσκονται ήδη στον υπολογιστή σας, όπως και να ρυθμίσετε τους περισσότερους φυλλομετρητές κατά τρόπο που να μην επιτρέπουν την εγκατάσταση cookies. Ωστόσο, στην περίπτωση αυτή, ίσως χρειαστεί να προσαρμόζετε εσείς από μόνοι σας ορισμένες προτιμήσεις κάθε φορά που επισκέπτεστε έναν ιστότοπο, και επίσης ενδέχεται να μην λειτουργούν και μερικές υπηρεσίες.

Ανταπόκριση από το μέλλον! (ψυχογράφημα)

19.07.2018 21:48
Σχολιάστε πρώτοι!

Εντελώς μηχανικά,  άνοιξα το ραδιόφωνο πριν ακόμα να βάλω τη ζώνη ασφαλείας  ξεκινώντας για τη δουλειά μου.

«Μια ζεστή καλημέρα και σε όσους ακροατές συντονίσθηκαν  τώρα μαζί μας. Σήμερα είναι Παρασκευή 19 Ιουλίου του 2030 και στη συχνότητά σας είναι  η εκπομπή: «Πρωινά μαντάτα.» Διακόπτουμε για ένα διαφημιστικό σποτάκι των τριάντα μόλις δευτερολέπτων και συνεχίζουμε με τις αθλητικές ειδήσεις της ημέρας.»

 

«Το πρακτορείο μας, διοργανώνει ημερήσιες εκδρομές κάθε Κυριακή, στα τρία τελευταία ελληνικά δάση, που απόμειναν ανέπαφα, σε ολόκληρη την επικράτεια. Αξιοποιήστε τώρα την μοναδική ευκαιρία. Ευκαιρίες  βέβαια, πιθανόν να ξαναβρείτε μα  εκείνο που κανείς δεν εγγυάται με βεβαιότητα, είναι να ξαναβρείτε ανέπαφο και στη θέση του, το ίδιο το... δάσος. Δηλώσεις συμμετοχής στο τηλέφωνο..."

 

Θυμός; Παραδοχή του  αιρετικού  αυτού τύπου  marketing; Οικολογικές ευαισθησίες. Όλα αυτά ίσως μαζί; Να που «τσίμπησα» κι εγώ,   δηλώνοντας  συμμετοχή λοιπόν στην εκδρομή της Κυριακής.  Και να ΄μαι με το χάραμα, επιβάτης του λεωφορείου, έτοιμος για την ξεχωριστή αυτή εμπειρία.

 

Ύστερα από ένα τρίωρο κοπιαστικό ταξίδι ανάμεσα σε καρόδρομους στο τέλος, φτάσαμε επιτέλους στο πρώτο δάσος που περιλαμβανόταν το πρόγραμμα. Δυστυχώς όμως, πυκνοί καπνοί που έφταναν ίσαμε τον ουρανό, έρχονταν από την πίσω αθέατη πλευρά του βουνού, κατηφορίζοντας την πλαγιά. Κάποιοι αυτόκλητοι "τροχονόμοι", πισωγύριζαν άρον-άρον τα αυτοκίνητα, για να διευκολύνουν τα πυροσβεστικά συνεργεία,  στο έργο της κατάσβεσης.

 

-"Δυστυχώς, επαληθευόμαστε κατά τον πλέον οφθαλμοφανή τρόπο" μας είπε -τάχα λυπημένη- η ξεναγός μας και θαρρώ πως πίσω από την προφορική της λύπη, διέκρινα και έναν σαρκασμό.

 

Χαζέψαμε σαν σύγχρονοι Nέρωνες, για κάμποση ώρα τις φλόγες και κινήσαμε, για το δεύτερο δάσος, καμιά εκατόν πενήντα χιλιόμετρα μακρύτερα. Σε κάτι παραπάνω από δυο ώρες, προσεγγίζαμε επιτέλους το στόχο μας. Το μπλόκο που είχε στηθεί στα ριζά  του βουνού, με πάγωσε. O επικεφαλής του μπλόκο, πλησίασε στο μισάνοιχτο παράθυρο του οδηγού και του δήλωσε, με έναν τόνο που δε σήκωνε αντιρρήσεις: 

 

-"Είμαι από τις ομάδες περιφρούρησης του δάσους. Παρακαλώ κατεβείτε για να υποβληθείτε, σε σωματικό έλεγχο."

 

Αναβρασμός στο λεωφορείο, φωνές, κατάρες, απειλές, μπινελίκια μαζί με τον στίχο του ποιητή: "του Έλληνα ο τράχηλος ζυγό δεν υπομένει".  Όλο αυτό το κρεσέντο, κράτησε περισσότερο από μισή ώρα, μα δίνοντας τόπο στην οργή, αποφασίσαμε να υπακούσουμε  στα προστάγματα της εξουσίας. Η  μέρα λιγόστευε τις ώρες της και υπό το άλφα ή βήτα πρόσχημα, ακόμα δάσος δεν είχαμε συναντήσει.

 

Στο έλεγχο αφού μας κατάσχεσαν: τσιγάρα, αναπτήρες, σπίρτα, ακόμα και τα χοντρά γυαλιά μυωπίας- θα μπορούσαν να γίνουν συγκεντρωτικοί φακοί από τους προβοκάτορες  μας ενημέρωσαν- μας επέτρεψαν κάποτε να ακροβολισθούμε στο δάσος. Με την εντολή -και επί ποινή… σταβλίσματος στο λεωφορείο μας- να είμαστε σε απόσταση δρασκελιάς  από το ξέφωτο που παρκάραμε. Μα  και να βρισκόμαστε υποχρεωτικά, ανάμεσα σε δυο τουλάχιστον άνδρες της περιφρούρησης. 

 

Δεκαπέντε μέτρα πιο μέσα από τα πρώτα δέντρα, καινούριο μπλόκο. Αυτή τη φορά -δόξα το Θεό- μας μοίρασαν μόνο φυλλάδια, που περιείχαν πρώτες βοήθειες, για εγκαύματα μέχρι και τρίτου βαθμού!  Αλλά οι δασικοί, χαλάρωναν και  τα λουριά  στα λυκόσκυλά τους, που ανυπομονούσαν να μας δείξουν με τη σειρά τους, πόσο ευχάριστα θα μας κατασπάραζαν, μόλις τους τα  ξελασκάριζαν λιγάκι ακόμα. 

 

Εγώ, τους ξέφυγα. Καμιά πενηνταριά μέτρα βαθύτερα στο δάσος. Επιτέλους, ένιωσα μόνος και καταφχαριστήθηκα αυτή τη μικρή μου επανάσταση και νίκη. Μα  και πάλι, είχα κάνει λάθος. Γιατί τελικά, μοναχά μόνος   δεν ήμουνα. H φωνή, ακούστηκε πίσω μου απόμακρη και γεμάτη παράπονο:

 

-Με όλο το θάρρος, μπορώ να σε ρωτήσω κάτι;

-Ρώτα στα γρήγορα και παράτα με επιτέλους ήσυχο· του είπα χωρίς να γυρίσω να τον κοιτάξω, απόλυτα σίγουρος, πως μου μιλούσε ο προσωπικός μου... δασοφρουρός.

-Γιατί όλοι εσείς οι νεοέλληνες, είσαστε τόσο ηλίθιοι; -με ρώτησε χωρίς περιστροφές και αυτή ήταν η σταγόνα, που ξεχείλισε το ποτήρι.

 

Ανακάθισα στα γόνατα και γύρισα με τις γροθιές μου σφιγμένες. Μα δεν τον είδα πουθενά. Άκουσα μόνο το θριαμβευτικό και υποχθόνιο γέλιο του. O θηριώδης νεοέλληνας, είχε αρχίσει να μετασχηματίζεται σε βάρβαρο Τούρκο, μέσα στα εσώψυχά μου.

-Αν είσαι άντρας, παρουσιάσου εδώ και τώρα, μπροστά μου· τον προκάλεσα.

-Δεν είμαι αυτός που νομίζεις· μου είπε με μαράζι. Είμαι απλά ένας εκπρόσωπος-φυτό, ετούτου του δάσους και θέλω να ανταλλάξουμε μερικές σταράτες κουβέντες. 

Συνέχισα να πιστεύω πως κάποιος παρατραβούσε το σκοινί και βάλθηκα να τον αποκαλύψω.

-Ναι, αλλά εσύ με  βλέπεις και ξέρεις με ποιον έχεις να κάνεις. Εμφανίσου επιτέλους, για να παίξουμε με ίσους όρους. Και από εκεί και μετά, παίζουμε όπως γουστάρεις.

-Xάχα ... Αν σηκώσεις τα μάτια σου- έπιασε στον αέρα το γάντι που του πέταξα- θα σου κουνήσω πέρα δώθε όλα τα ψηλά μου κλαδιά και θα καταλάβεις, μια και καλή, πως δε μπλοφάρω. Μα, δεν έχει τελικά και τόσο μεγάλη σημασία, μια τυπική  ταυτότητα. Θα μπορούσα να είμαι το παραδιπλανό δέντρο, το δέντρο της απέναντι ραχούλας, ή ακόμα-ακόμα και το δέντρο του προηγούμενου δάσους, που τώρα το καταβροχθίζει η φωτιά αβοήθητο. H μοίρα μας πάντως, το έχει να εξαφανιστούμε εξ αδιαιρέτου, απ’ αυτή τη μάταιη ζωή. Κι οι δυο μαζί και αβοήθητοι.

-Ούτε διαπλεκόμενα συμφέροντα να ήμασταν βρε παιδάκι μου, δεν θα με απειλούσες έτσι απροκάλυπτα πως θα εξαφανιστούμε μαζί. -προσπάθησα με παιδικό χιούμορ είναι αλήθεια να το διασκεδάσω!

Γέλασε σαρκαστικά και μου απάντησε με ετοιμότητα.

-Για πες μου εσύ ο καμπόσος, πόσα χιλιόμετρα ταξίδεψες αλήθεια σήμερα, για να βρεθείς κοντά μου; Ούτε στην ερωμένη σου δεν τρέχεις έτσι. Έπειτα, έκανες τα αδύνατα δυνατά για να ξεμοναχιαστείς μαζί μου, μακριά από τους υπόλοιπους.

-Δίκιο έχεις.

-Για θυμήσου επίσης, πόσα τσιγάρα ντουμανιάζεις ολημερίς στο γραφείο και το σπίτι σου; H γυναίκα σου η ίδια, σε φωνάζει "τσιμινιέρα." Μαζί μου, ξέχασες σχεδόν πως σου κατέσχεσαν ακόμα και τα τσιγάρα. Τόσο πολύ δηλητηρίασες τα πνευμόνια σου με εκείνον το βρωμο-αέρα και το νέφος της πόλης που καθημερινά αναπνέεις, που μόλις σου χάρισα λίγο από τον καθαρό μου αέρα, νόμισες πως είσαι άρρωστος. Θέλεις και τη συνέχεια αλήθεια;

-Σ’  ακούω...-άρχισαν να με ζώνουν τα μαύρα φίδια

-Τώρα που θα πακεταριστείς  στο ισόγειό σου και θα κοιτ...

-Δεν  μένω σε ισόγειο. Το διαμέρισμά μου είναι στον πρώτο όροφο.

-Ισόγειο είναι, ισόγειο. Και ξέρω τι λέω. Η λάσπη που θα ροβολήσει  ίσαμε την Γλυφάδα  από την Πάρνηθα -γιατί δεν θα υπάρχει  το δάσος που κάψατε στην αρχή το καλοκαιριού  για να κρατήσει τα νερά το χειμώνα- από  το ρέμα, θα  «μπαζώσει»   και το μισό ισόγειο στην  πολυκατοικία σας.  Οπότε σε ισόγειο θα μένεις. Πάμε παρακάτω…

-Αρκετά είπες για σήμερα. Πες τα και σε κανέναν άλλον της συντροφιάς μας. Εγώ άλλωστε,  είμαι συνειδητοποιημένος οικολόγος  από παιδί.

-Πριν από λίγο- συνέχισε με μαράζι  και σαν να μη με άκουγε πλέον- ξεκουράζονταν κάτω από τη σκιά μου, δυο εφοριακοί. Έ δε θα το πιστέψεις, αλλά να μη ζω αύριο αν σου λέω ψέματα, συζητούσαν και πολύ σοβαρά μάλιστα, πως από του χρόνου, όσοι  κάνουν εκδρομές στο δάσος, θα θεωρούνται προνομιούχοι και το ίδιο το ταξίδι, θα θεωρείται για την εφορία, τεκμήριο. Έπειτ...

-Σταμάτα επιτέλους· ούρλιαξα και ροβόλησα στον κατήφορο αλαφιασμένος, για να χωθώ στην ασφάλεια και την ανωνυμία της τελευταίας θέσης του λεωφορείου. Λούφαξα, προσπαθώντας να μη φαίνομαι, αλλά ξεκινώντας, αποτόλμησα μια τελευταία, φευγαλέα ματιά. Το υπερ-αιωνόβιο έλατο, κουνούσε τώρα αγέρωχο, πέρα-δώθε, όλα του τα κλαδιά μαζί.

-Θα με δεις κάποια στιγμή στην τηλεόραση· μου φώναξε υπόκωφα και έμεινα, σκέτο  άγαλμα να το κοιτάζω.

 

Αργά το ίδιο βράδυ,  έπεφτα χύμα και  κατάκοπος στον καναπέ του σαλονιού μου, πάνω που άρχιζαν οι ειδήσεις των οκτώμισι, στην οθόνη της τηλεόρασης.

Το πρώτο θέμα του δελτίου, γνώριμο και εφιαλτικό κάθε καλοκαίρι, μου έκοψε την ανάσα. Μια πυρκαγιά, κατάκαιγε ένα ακόμα δάσος και οι κατακόκκινες φλόγες του, ξεχείλιζαν θαρρείς από την τηλεόραση, έτοιμες να κατασπαράξουν, το κάθε τι τριγύρω μου... H σημερινή φωτιά, στο δικό μου δάσος όμως, κομμάτιασε την καρδιά μου και τσουρούφλιζε τα σωθικά μου. 

 

Tο δάσος μου, το δικό μου δάσος αυτή τη φορά, καιγόταν. Οι φλόγες, είχαν αγκαλιάσει και το δικό μου έλατο, που αργά το απόγευμα, κουβέντιαζα μαζί του. Και τότε, κατάλαβα, γιατί ζωσμένο στις φλόγες, γελούσε χαιρέκακα. Και λίγο πριν να σωριαστεί θανάσιμα λαβωμένο, σαν να μου έγνεφε, πως και η σειρά του... εξ αδιαιρέτου, κοντοζύγωνε.!  Χωρίς γυρισμό.

Vas.Vel.-

 

Προσθήκη σχολίου

Όλα τα σχόλια υποβάλλονται σε έλεγχο μετά την υποβολή τους και πριν τη δημοσίευσή τους.

Newsletter
Εγγραφείτε στο Newsletter μας για να λαμβάνετε ενημερώσεις για τη σελίδα μας