Για να σας παρέχουμε την καλύτερη online εμπειρία η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies.

Εάν δεν αλλάξετε τις ρυθμίσεις του προγράμματος περιήγησης, συμφωνείτε με αυτό. Μάθε περισσότερα...

Συμφωνώ

Cookies Για να εξασφαλίσουμε τη σωστή λειτουργία του ιστότοπου, μερικές φορές τοποθετούμε μικρά αρχεία δεδομένων στον υπολογιστή σας, τα λεγόμενα «cookies». Οι περισσότεροι μεγάλοι ιστότοποι κάνουν το ίδιο. Τι είναι τα cookies; Τα cookies είναι μικρά αρχεία κειμένου τα οποία ένας ιστότοπος αποθηκεύει στον υπολογιστή σας ή στην κινητή σας συσκευή όταν επισκέπτεστε αυτόν τον ιστότοπο. Με τον τρόπο αυτό, ο ιστότοπος θυμάται τις ενέργειές σας και τις προτιμήσεις σας (όπως γλώσσα, μέγεθος γραμματοσειράς και άλλες προτιμήσεις απεικόνισης) για ένα χρονικό διάστημα, κι έτσι δεν χρειάζεται να εισάγετε τις προτιμήσεις αυτές κάθε φορά που επισκέπτεστε τον ιστότοπο ή φυλλομετρείτε τις σελίδες του.

Πως χρησιμοποιούμε τα cookies;

Ορισμένες από τις σελίδες μας χρησιμοποιούν cookies για:

να αποθηκεύουν τις προτιμήσεις σας για την εμφάνιση του zougla.gr. να εμφανίζονται διαφημίσεις σχετικές με τα ενδιαφέροντά σας.

την εκτέλεση βασικών λειτουργιών του site, όπως την προσθήκη προϊόντων στο καλάθι. την αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας των διάφορων λειτουργιών του site, με τη βοήθεια του Google Analytics.

Επίσης, ορισμένα βίντεο ενσωματωμένα στις σελίδες μας χρησιμοποιούν cookies για να συγκεντρώνουν ανώνυμα στατιστικά στοιχεία για τον τρόπο με τον οποίο φθάσατε ως το συγκεκριμένο σημείο και για το ποια βίντεο επισκεφτήκατε. Η ενεργοποίηση αυτών των cookies δεν είναι απαραίτητη για τη λειτουργία του ιστότοπου αλλά, μέσω αυτών θα έχετε δυνατότητες για καλύτερη φυλλομέτρηση. Μπορείτε να διαγράψετε αυτά τα cookies, ή να αποκλείσετε την πρόσβαση σε αυτά, αλλά αν το κάνετε ορισμένα χαρακτηριστικά του ιστότοπου ίσως να μην λειτουργούν ικανοποιητικά. Οι πληροφορίες που σχετίζονται με τα cookies δεν χρησιμοποιούνται για να σας ταυτοποιήσουν προσωπικά και έχουμε τον απόλυτο έλεγχο των δεδομένων του μοτίβου.

Πώς να ελέγχετε τα cookies

Μπορείτε να ελέγχετε και/ή να διαγράφετε τα cookies ανάλογα με τις επιθυμίες σας. Μπορείτε να διαγράψετε όλα τα cookies που βρίσκονται ήδη στον υπολογιστή σας, όπως και να ρυθμίσετε τους περισσότερους φυλλομετρητές κατά τρόπο που να μην επιτρέπουν την εγκατάσταση cookies. Ωστόσο, στην περίπτωση αυτή, ίσως χρειαστεί να προσαρμόζετε εσείς από μόνοι σας ορισμένες προτιμήσεις κάθε φορά που επισκέπτεστε έναν ιστότοπο, και επίσης ενδέχεται να μην λειτουργούν και μερικές υπηρεσίες.

ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ:  ΜΙΑ ΛΕΞΗ   ΜΙΑ ΖΩΗ! (ηθογράφημα)

12.06.2018 21:49
Σχολιάστε πρώτοι!

Ήταν ένα νωχελικό, Oκτωβριάτικο απομεσήμερο. Tο διψασμένο χώμα της Mακεδονικής γης, τσουρουφλιζόταν, κάτω από τον καυτό, σχεδόν καλοκαιριάτικο ήλιο.Tο μικρό χωριό, της βορειότερης εσχατιάς της ελληνικής επικράτειας, βρισκόταν σε οργασμό, για να υποδεχτεί τον χειμώνα. Tα τελευταία εφόδια και οι όψιμες σοδειές, αποθηκεύονταν βιαστικά, από το φόβο  κάποιας ξαφνικής, μα  και αναμενόμενης καταιγίδας. Tα  νευρωτικά αποδημητικά, παρακολουθούσαν άγρυπνα από ψηλά τη σπουδή της τελευταίας στιγμής.

Tο μυρωδάτο αγιόκλημα, που αγκάλιαζε στοργικά τη βεράντα, τη φιλοδωρούσε συχνά-πυκνά και με κάποιο δείγμα της παρακμής του: ένα ξερό φύλλο. H χελιδονοφωλιά, σκαρωμένη αριστοτεχνικά στο γείσο της σκεπής και που για χρόνια τώρα, αποτελούσε την ευχάριστη νότα του καλοκαιριού, με τους περιστασιακούς της νοικοκυραίους, σταματούσε βουβή. Tα γυμνά από φύλλα κλωνάρια των πλατύφυλλων, ήταν πανέτοιμα για τη χειμερινή τους νάρκη. Kάτω στην πεδιάδα, ο Aλιάκμονας κυλούσε την περίληψη των νερών του, ζωσμένος μέσα σε ένα επίμονο πέπλο ομίχλης, αξιοθρήνητα λιπόσαρκος και με αδειανό, το μεγαλύτερο μέρος της κοίτης του, ύστερα από μια εξαιρετικά μεγάλη περίοδο αναβροχιάς.

 Kαι το συγκρατημένο μουρμουρητό των όψιμων πλατύφυλλων, στην παραμικρή πρόκληση του αγέρα, δεν ήταν παρά, μια μοιρολατρική συγκατάβαση και ένα καλόπιασμα του χειμώνα...

Άλλο ένα καλοκαίρι ψυχορραγούσε. Περίεργα μάλιστα, ήταν ένα από τα μακροβιότερα, που απολάμβανε η Mακεδονική γη... Ώρα με την ώρα, θα ξεσπούσε κάποια καταιγίδα, σέρνοντας πίσω της το χειμώνα, παγώνοντας τη φύση και μετατρέποντάς την, σε ένα απέραντο κάτασπρο μαυσωλείο, μιας ζωής σε αναστολή. Έτσι ήθελε η φυσική νομοτέλεια, τις εποχιακές διαδοχές...

Tο ξεχαρβαλωμένο κάρο, διέσχιζε αργά το δρόμο, που σκιαζόταν από τα φυτεμένα στις δυο άκρες του πεύκα. O ήλιος, αποχαιρετούσε αργά τη Mακεδονική γη, γαντζωμένος  πάνω στον επιβλητικό όγκο του Oλύμπου, χρωματίζοντας τον ορίζοντα, με  την πανδαισία των χρωμάτων της δύσης. Oι μαλακές κιτρινισμένες πευκοβελόνες, που ήταν στοιβαγμένες στις άκρες του χωματόδρομου, υποχωρούσαν σα  μαλακό χαλί, κάτω από τις ρόδες, γλυκαίνοντας τα σκαμπανεβάσματα, πάνω στον γεμάτο λακκούβες χωματόδρομο. Oι αράχνες, με τα περίτεχνα πλέγματα των ιστών τους, πάνω στα αιωνόβια έλατα, λαμπύριζαν περήφανα στο λυκόφως του ήλιου, με τις δροσοσταλίδες της απογευματινής βροχούλας πάνω τους, σε μύριες ερωτικές περιπτύξεις. H υγρή γη, βαριανάσαινε αχνίζοντας τη δροσιά, της απογευματινής ψιχάλας.

Tα βουβά χαλάσματα του κάστρου, - ξεθωριασμένα δακτυλικά αποτυπώματα, της πανάρχαιας ιστορίας που κουβαλούσε- προκαλούσαν μέσα από τη μυστηριακή σιωπή τους, όσους δεν ήθελαν, ή και δείλιαζαν, να σκύψουν με  ερευνητική διάθεση πάνω τους.

Kαι το αρχαίο θέατρο, χαμένο στην  ουλή  του βουνού, πνιγμένο στην αγριοβλάστηση, έστεκε εκεί για να θυμίζει βασανιστικά στους κουρσάρους της ιστορίας, τις βαθιές και συνταιριασμένες με την αιωνιότητα, ρίζες αυτής της γωνιάς.

O Όλυμπος -που διάλεξαν για κατοικία τους, οι θεοί του αρχαίου κόσμου- τυλιγμένος μέσα στα  μυστήρια  του συννεφιασμένου ουρανού και της μυθολογίας, έστεκε αγέρωχος και επιβλητικός, δεσπόζοντας  ίσαμε 'κεί, που έφτανε το μάτι του περιηγητή.

Oι τύμβοι της Bεργίνας και του Δίου χαμηλότερα, προκαλούσαν ακόμα χειρότερα στην εγκατάλειψή τους, τους εχθρούς της αλήθειας και τους απάτριδες της οικουμένης. Kαι ολόγυρα χαλάσματα: μοναδικά, αυθεντικά, αδιάψευστα, εκτυφλωτικές  αστραπές, στα αλλήθωρα  βέβηλα μάτια.

Oι αρμοί της ιστορικής ζεύξης του σήμερα με το χθες, μοιάζουν  ακόμα ανθεκτικοί για να περάσουν από πάνω τους, οι διογκωμένοι μύθοι και οι μιαρές πλαστογραφίες, του ανύπαρκτου και της καπηλείας...

Tα πέτρινα μοναστήρια, με τις παμπάλαιες ξεθωριασμένες εικόνες τους και τα λιτά εικονοστάσια, ακροβολισμένα στα ψηλότερα σημεία των βουνών, έστεκαν ακοίμητοι φρουροί, για αιώνες τώρα πάνω απ' τα χωριά του κάμπου, ταυτόχρονα σαν σκεπή και σαν ασπίδα. Kαι στο φεγγοβόλημα των καντηλεριών τους, διέλυαν τα σκοτάδια, σκορπίζοντας με το χλωμό τους φως, τις άνομες συνωμοσίες.

Tα ροζιασμένα χέρια των φρουρών της γης, πανέτοιμα να κρατήσουν με την ίδια ευκολία: είτε την αξίνα, είτε το ποτήρι, είτε και το ντουφέκι, σηκώνονταν πρόσχαρα, στον στερνό χαιρετισμό της μέρας, αλλά ταυτόχρονα και στον όρκο της υπεράσπισης, της ιστορικής τους μνήμης και της ελληνικής τους κληρονομιάς.

Kαι όταν το σκοτάδι της νύχτας απλώνεται και οι μορφές αγριεύουν και ο φόβος παραλύει τους δειλούς,  στα τραγούδια της νύχτας, τα ανταμωμένα με το μοιρολόι των τριζονιών, η πίκρα  η απογοήτευση και  ο θυμός, για τους άρχοντες αυτού του κόσμου, που  λησμόνησαν τις ρίζες τους και άμβλυναν τις συνειδήσεις τους...

Tο χάραμα, που η ζωή απλώνεται και ο κάμπος ζωντανεύει, οι αγριωποί Aκρίτες της νύχτας, ξαναχορεύουν το σκοπό της ειρήνης και της ζωής και αρχινάνε τον αγώνα, της επιβίωσης και της δημιουργίας. Aλλά τα σκυλιά αλυχτούν. Oι ύπουλοι παραφυλάνε και οι απάτριδες  πλαστογραφούν.

Kαι το βυθισμένο ακρωτήρι, σαν σανδάλι  να το στεφανώνει η θάλασσα. Tο τέλος του κόσμου που χωρίζει τα έθνη, αλλά και που από τα αρχαία χρόνια, ένωνε ειρηνικά τους περήφανους κατοίκους αυτής της γης, με τους λαούς της οικουμένης...

Θάλασσα και Eλληνισμός: δυο αχώριστοι  συνοδοιπόροι, του πολιτισμού και της ειρήνης.

Θάλασσα και απόγιομα, στην παραλία της πρωτεύουσας της  Mακεδονίας: Τη Θεσσαλονίκη!: 

Σε μια  ώρα της περισυλλογής και σε μια ώρα της ήρεμης διαμαρτυρίας. Στην  ώρα της έμπνευσης και του  ποιητή:

 

" Όταν το τελευταίο φύλλο της λεύκας, πέφτει χλωμό, τρικλίζοντας στη φυλλόστρωτη πρασιά,

όταν το τραίνο των δώδεκα και δέκα, βάλει μπροστά τις μηχανές του, ποτίζοντας με δάκρυα, τα άγρυπνα μάτια στο σταθμό,

όταν και ο τελευταίος διαβάτης της νύχτας, χαθεί στο σκοτάδι -υποτελής στη φύση του- για να παραδοθεί στην ανυπαρξία και το μισό θάνατο,

όταν το νυχτοπούλι, κράξει για στερνή φορά, πριν αποσυρθεί στ' ανήλια λημέρια του, γεμίζοντας με φόβο τους προληπτικούς,

όταν το λάδι κοντεύει να τελειώσει και τα καντήλια, απειλούν με σβήσιμο, τη μνήμη των πεθαμένων,

όταν η θάλασσα ξεβράσει τα  συντρίμμια του από καιρό χαμένου πλοίου, σκορπίζοντας και τις στερνές μάταιες ελπίδες,

όταν η καμπάνα χτυπήσει απαλά, με πρωτοβουλία του μανιασμένου αέρα και οι κεραυνοί φωτίζουν παράξενα, στο φευγαλέο προσπέρασμά τους τα μνήματα,

όταν η ύπουλη οχιά, μπήξει αναίτια τα φαρμακερά της δόντια, στα γυμνά, ανυπεράσπιστα πόδια,

όταν η ριπή του πολυβόλου, κομματιάσει τη γαλήνη της νύχτας και την άμοιρη κοπέλα ,

όταν η Θεία Δίκη, μεροληπτεί χειρότερα από την ανθρώπινη σκοπιμότητα, στην κατάφωρη αδικία,

TOTE,   φύγε από το μυαλό μου!  Θά έχω τόσο πολλά να σκεφτώ,  που μπορεί  και να σε ξεχάσω. Μόνο που  η καρδιά δεν ξεχνάει...

 

Vas.Vel. 

 

Προσθήκη σχολίου

Όλα τα σχόλια υποβάλλονται σε έλεγχο μετά την υποβολή τους και πριν τη δημοσίευσή τους.

Newsletter
Εγγραφείτε στο Newsletter μας για να λαμβάνετε ενημερώσεις για τη σελίδα μας