Για να σας παρέχουμε την καλύτερη online εμπειρία η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies.

Εάν δεν αλλάξετε τις ρυθμίσεις του προγράμματος περιήγησης, συμφωνείτε με αυτό. Μάθε περισσότερα...

Συμφωνώ

Cookies Για να εξασφαλίσουμε τη σωστή λειτουργία του ιστότοπου, μερικές φορές τοποθετούμε μικρά αρχεία δεδομένων στον υπολογιστή σας, τα λεγόμενα «cookies». Οι περισσότεροι μεγάλοι ιστότοποι κάνουν το ίδιο. Τι είναι τα cookies; Τα cookies είναι μικρά αρχεία κειμένου τα οποία ένας ιστότοπος αποθηκεύει στον υπολογιστή σας ή στην κινητή σας συσκευή όταν επισκέπτεστε αυτόν τον ιστότοπο. Με τον τρόπο αυτό, ο ιστότοπος θυμάται τις ενέργειές σας και τις προτιμήσεις σας (όπως γλώσσα, μέγεθος γραμματοσειράς και άλλες προτιμήσεις απεικόνισης) για ένα χρονικό διάστημα, κι έτσι δεν χρειάζεται να εισάγετε τις προτιμήσεις αυτές κάθε φορά που επισκέπτεστε τον ιστότοπο ή φυλλομετρείτε τις σελίδες του.

Πως χρησιμοποιούμε τα cookies;

Ορισμένες από τις σελίδες μας χρησιμοποιούν cookies για:

να αποθηκεύουν τις προτιμήσεις σας για την εμφάνιση του zougla.gr. να εμφανίζονται διαφημίσεις σχετικές με τα ενδιαφέροντά σας.

την εκτέλεση βασικών λειτουργιών του site, όπως την προσθήκη προϊόντων στο καλάθι. την αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας των διάφορων λειτουργιών του site, με τη βοήθεια του Google Analytics.

Επίσης, ορισμένα βίντεο ενσωματωμένα στις σελίδες μας χρησιμοποιούν cookies για να συγκεντρώνουν ανώνυμα στατιστικά στοιχεία για τον τρόπο με τον οποίο φθάσατε ως το συγκεκριμένο σημείο και για το ποια βίντεο επισκεφτήκατε. Η ενεργοποίηση αυτών των cookies δεν είναι απαραίτητη για τη λειτουργία του ιστότοπου αλλά, μέσω αυτών θα έχετε δυνατότητες για καλύτερη φυλλομέτρηση. Μπορείτε να διαγράψετε αυτά τα cookies, ή να αποκλείσετε την πρόσβαση σε αυτά, αλλά αν το κάνετε ορισμένα χαρακτηριστικά του ιστότοπου ίσως να μην λειτουργούν ικανοποιητικά. Οι πληροφορίες που σχετίζονται με τα cookies δεν χρησιμοποιούνται για να σας ταυτοποιήσουν προσωπικά και έχουμε τον απόλυτο έλεγχο των δεδομένων του μοτίβου.

Πώς να ελέγχετε τα cookies

Μπορείτε να ελέγχετε και/ή να διαγράφετε τα cookies ανάλογα με τις επιθυμίες σας. Μπορείτε να διαγράψετε όλα τα cookies που βρίσκονται ήδη στον υπολογιστή σας, όπως και να ρυθμίσετε τους περισσότερους φυλλομετρητές κατά τρόπο που να μην επιτρέπουν την εγκατάσταση cookies. Ωστόσο, στην περίπτωση αυτή, ίσως χρειαστεί να προσαρμόζετε εσείς από μόνοι σας ορισμένες προτιμήσεις κάθε φορά που επισκέπτεστε έναν ιστότοπο, και επίσης ενδέχεται να μην λειτουργούν και μερικές υπηρεσίες.

Πέρσι σαν σήμερα: Πάσχα το… Ελληνικόν(;;;) χρονογράφημα

06.04.2018 19:12
Σχολιάστε πρώτοι!

Ήταν προγραμματισμένο να τη βγάλουμε  σπιτίσια αυτό το Πάσχα. Μα η σκατο-δημοσιογραφία,  είχε άλλα σχέδια. Το καθήκον του  ρεπορτάζ γαρ,  μας  κάλεσε στο τέρμα θεού της  Θράκης! Εκεί ντε, όπου ο Ερντογάν βάζει  σύνορα ακόμα και  στο Θεό!   Και ξεκινάει την  επικράτεια   του  Αλλάχ.  

 

Μαζί με μια ασκούμενη δημοσιογράφο θα πλακωνόμασταν  στο ρεπορτάζ. Με την οποία ασκούμενη, θα το παίζαμε κι ένα  «ανέμελο» ζευγάρι.  Για ξεκάρφωμα.  Στην μυστική μας  αποστολή. Σε μια περιοχή,  όπου τα σύννεφα "γκριζάριζαν"  όλο και πιο πολύ καιρό πριν.

 

«Δεν είναι κακό, δεν είναι κακό». Το μετρίασα μέσα μου. «Και ολίγον  Πάσχα   το… Ελληνικόν εναλλακτικά  καλό θα ήταν.»

 

 Η ασκούμενη,  έκανε όλες τις σχετικές κρατήσεις και Μεγάλη Πέμπτη  βράδυ,   περιμέναμε με τις βαλίτσες παραμάσχαλα στο αεροδρόμιο  Ελ. Βενιζέλος της Αθήνας,  για την επιβίβασή μας στο αεροπλάνο. 

 

Το άσχημο ήταν,  πως δεν βρήκαμε απευθείας πτήση  για την Αλεξανδρούπολη,  οπότε θα πετούσαμε με ενδιάμεσο σταθμό  τη Θεσσαλονίκη. Θα συνεχίζαμε με τραίνο και φτάνοντας στην Ορεστιάδα, θα νοικιάζαμε κι ένα αυτοκίνητο,  για τις τοπικές μας μετακινήσεις.

 

Το αεροπλάνο της Ιρλανδικής εταιρείας,   πέταξε στην ώρα του και σε τριανταπέντε λεπτά, πατούσαμε στο αεροδρόμιο  Μακεδονία της Θεσσαλονίκης. Σε ένα από τα 14  αεροδρόμια της χώρας  που πήρε πακέτο και …αποκρατικοποίησε  η  Γερμανική  εταιρεία Frarort.

 

Αεροδρόμιο «Μακεδονία της Θεσσαλονίκης!» Έκανα χίλιες συμπυκνωμένες  σκέψεις  και μια ανατριχίλα διαπέρασε την σπονδυλική μου στήλη. «Ας ελπίσουμε πως δεν θα απαιτήσουν "οι... φίλο"  στις μετά το Πάσχα διαπραγματεύσεις,  να αλλάξουμε εμείς το όνομα του αεροδρομίου μας. 

 

Αν όχι ολόκληρο το …τοπωνύμιο  μας: Μακεδονία… Κατά πως το κατάπιαν αμάσητο χρόνια τώρα   οι πολιτικοί!  Κι ας ελπίσουμε,  πως δεν θα χρειαζόμαστε διαβατήριο σε μερικά χρόνια,  για να ανεβούμε την Θεσσαλονίκη μας.»

 

Αποβιβαστήκαμε από το αεροσκάφος  και γραμμή για το σταθμό των τραίνων. Από όπου,  με τον Ιταλικό πλέον ΟΣΕ θα ταξιδεύαμε όλη τη νύχτα για την Ορεστιάδα. Όπου θα φτάναμε στις οκτώ  το πρωί. Προγραμματισμένα. Καταλύοντας σε ένα χλιδάτο ξενοδοχείο,  που το αγόρασαν και το εκμεταλλεύονταν κάτι Γάλλοι επιχειρηματίες.  

 

 «Πάσχα το Ελληνικόν και τα σκυλιά δεμένα λοιπόν!» Χαμογέλασα πικρά μέσα μου. Ταμάμ:  Ιρλανδικό αεροπλάνο, Γερμανικό αεροδρόμιο,  Ιταλικός ΟΣΕ, Γαλλικό ξενοδοχείο, και με "αγκάθι" όνομα του αεροδρομίου «Μακεδονία» 

 

Φτάσαμε στο σταθμό και πήγαμε στο κυλικείο. Να προμηθευτούμε  νερά και τσιγάρα. Τα εμφιαλωμένα νερά,  είχαν τελειώσει με την λειψυδρία που μάστιζε τη Θεσσαλονίκη την τελευταία εβδομάδα κι αγοράσαμε μεταλλικά. Η ασκούμενη «γαυρίνα», πήρε... βάναυσα από τα χέρια μου τα μεταλλικά νερά της  «Σουρωτής» με κάρφωσε κατάματα και επιτιμητικά,  μαλώνοντάς με κι από πάνω:

 

«Αυτό  μας μάρανε τώρα! Να ενισχύσουμε τον Ιβάν και τον ΠΑΟΚ με την Σουρωτή σου.» Αποσβολωμένος, την παρατηρούσα  να αλλάζει  τα μεταλλικά Ελληνικά νερά,  με  κάτι Γαλλικά Evian. Τελικά είχαμε γίνει από δυο χωριά χωριάτες  και μεταξύ μας  μέσα στην ίδια την  επικράτεια της hot-spot (ίας)  μας,  το κέρατό μου! Κι ύστερα μας έφταιγαν τα  εξωτερικά… 

 

Ευτυχώς που δεν είχε ιδέα το κνώδαλο η ασκούμενη,  πως κι ο εισαγόμενος  καπνός που αγόρασε για τα στριφτά μας,  ήταν εισαγωγή της ΣΕΚΑΠ και του Ιβάν. Εταιρεία που   θα την εκμεταλλευόταν εμπορικά,  μέχρι να περάσει σε Γιαπωνέζικα χέρια. Αφού ο Ιβάν τη γλίτωσε από τα Τούρκικα! Κι ας καμωνόμασταν πως το ξεχάσαμε...  Με τον άλφα ή βήτα τρόπο λοιπόν   δεν κόψαμε ούτε και σήμερα  το… κάπνισμα! Μα  και το ακόμα πιο ακραίο:  δεν θα το  ρίχναμε στο ναργιλέ!

 

Ο Ιταλικός ΟΣΕ είχε κάποιες…  καθυστερήσεις ελληνικής τεχνοτροπίας  και φτάσαμε στο ξενοδοχείο μας,  λίγο μετά  τις δέκα το πρωί. Το ξενοδοχείο στέναζε από κόσμο.  Πεθαίναμε της πείνας για ένα δυνατό  πρωινό,  μα το πρωινό σταμάτησε να σερβίρεται δέκα λεπτά πριν να καταλύσουμε εμείς,  μας ενημέρωσαν. 

 

«Μπορούμε ωστόσο να σας ετοιμάσουμε μερικά σνακ. Πείτε μου  μόνο αν στη δικής σας την θρησκευτική …αίρεση  υπάρχει  κάποια  νηστεία σήμερα κι αν την κρατάτε». 

 

«Τι έκανε λέει;» άστραψα και βρόντηξα,  αλλά από μέσα μου! «Κοτζάμ  ορθοδοξία και την υποβαθμίσατε  και  σε …αίρεση ρε καθολικά καθίκια; Εκτός κι αν το… συμφώνησε  κι αυτό η κυβέρνησή μας.» Συμμαζεύτηκα  κρατώντας πάντως μικρό καλάθι. Εμ, κυβέρνηση είναι αυτή κι ότι της καπνίσει υπογράφει..  Φτου σου το κέρατό μου! Μπάτε σκύλοι αλέστε γίναμε εδώ στη hot-spot (ία)… 

 

«Αχ ναι. Σούσι με σολομό θα ήθελα για μένα παρακαλώ. Με λαχανάκια Βρυξελών και λάδι από Ισπανική τρούφα.» Ένιωθε  σαν στο σπίτι της   η ασκούμενη. Που έτρωγε σούσι από τα… γεννοφάσκια της κατά πως φαίνεται. Εκεί κατά την ορεινή Αρκαδία. Για να συμπληρώσει: « Και  ένα ποτήρι λευκό κρασί Βουργουνδίας,  αν έχετε την καλοσύνη. Και από νερό, μεταλλικό Evian» 

 

«Θαυμάσια κυρία μου. Ο Ταϊλανδός  σεφ θα  σας τα ετοιμάσει σε δέκα λεπτά.  Εσείς κύριε;» 

 

«Εγώ δεν πεινάω πια , θα ήθελα έναν διπλό Ελληνικό καφέ.»

 

«Καφέ… μάλιστα… Ελληνικό… -ξεροκατάπιε αμήχανα:  Έχουμε μια δυσκολία με τον Ελληνικό καφέ ξέρετε. -κόμπιασε  ξανά ο μετρ:  Σε παραμεθόριο  περιοχή βρισκόμαστε, ο Ερντογάν τα έβαλε και με τον Ελληνικό καφέ, τον Τούρκεψε κι αυτόν…»

 

«Γ@μδκτρνθγι,  πουτφγιξειογξμ  γιεξιογοιθθ  αδερφξιξδξξδφ» του τα  έχωσα αγανακτισμένος κι εγώ τα… Γαλλικά μου.  Που δεν τα  καταλάβαινε μήτε ένας Γάλλος!

 

 «Η  διεύθυνση  του ξενοδοχείου μας -συνέχισε-  αποφεύγει τα ανακατέματα στην πολιτική. Να σας φέρω έναν Γαλλικό καφέ καλύτερα;» «Θα το σκεφτώ.» του απάντησα κοφτά συνεχίζοντας τα ακατάληπτα γι εκείνον γαλλικά μου.

 

Ρίχτηκα  για εκτόνωση,  στο καμάκι της  ξανθιάς δίμετρης, δύο τραπέζια πιο δεξιά.  Που με κάρφωνε με ορθάνοιχτα τα γαλάζια  μάτια της,  από την ώρα που με είδε. Η ασκούμενη,  εντελώς ξαφνικά και όλως… τυχαίως,  θυμήθηκε και το ρόλο της! Πως έπρεπε να το παίζουμε και ζευγάρι ντεμέκ.  Και κρεμάστηκε στον ώμο μου λάγνα:

 

«Γιατί στράβωσες τώρα  μωρό μου;» με ρώτησε πεταρίζοντας  τα βλέφαρά της, κοιτώνας ολόγυρα αν… την κοιτάζουν. Για να το εμπεδώσουν!

 

«Ως τα τώρα τίποτε απολύτως δεν μου θυμίζει το Ελληνικό Πάσχα. Με τόσες ξέμπαρκες αλλοδαπές εδώ τριγύρω σε… Ελληνίδα γκόμενα θα ξεπέσουμε;» μου ήρθε να  της απαντήσω,  αλλά το έπνιξα κι αυτό μέσα μου. Όπως και πολλά άλλα δικά μου δίκια έπνιξα μέσα μου.   Από την ώρα που ξεκινήσαμε αυτή την περιπλάνηση στην... παγκοσμιοποίηση. 

 

«Έχε το νου σου μόνο,  γιατί η Ρωσίδα γαλαζομάτα που της την πέφτεις,  μόνο να πάρει θέλει από σένα. Χωρίς η ίδια να σου δώσει το παραμικρό!»

 

«Εσύ,  πού το κατάλαβες;» -ανακάθισα στην καρέκλα μου σαν σε αναμμένα κάρβουνα. 

 

«Μα δεν χρειάζεται να είναι δημοσιογράφος  κάποιος για να καταλάβει,  πως εδώ και πολύ καιρό, διοργανώνουν οι κατάσκοποι   στο φεστιβάλ τους  εδώ τριγύρω  αγαπητέ μου!» 

 

«Καλά φάε το σούσι σου τώρα κι έλα να με βρεις στο lobby του ξενοδοχείου. Πάω να ρίξω μια ματιά στα site.»  Σηκώθηκα κι έφυγα, με τα νεύρα μου… κομποσκοίνια.  

 

Φορτώθηκα λαπ -τοπ,   φωτογραφικές μηχανές και κινητά, τραβώντας για το μεγάλο lobby του ξενοδοχείου.  Περπατώντας εξωτερικά από   τη μεριά του κήπου, έφτασα  ίσαμε εκεί. Έξω στο δρόμο, κάμποσοι ντόπιοι είχαν φορτωμένη την κατάνυξη του… αμνού επ’  ώμου!  Μεγάλη Παρασκευή, παραμονή της Ανάστασης  της Χριστιανοσύνης γαρ…    Σε μια γωνιά στο γκαζόν,  ένας  Αφγανός ψήστης,  έψηνε κρεατικά στην υπαίθρια ψησταριά. Αποφάσισα  να του κάνω τα νεύρα σερπαντίνες και τον ρώτησα:

 

«Ζαμπονάκι με χοιρινό από τα αλλαντικά Θράκης έχουμε ρε τζιχαντιστή;» 

 

«Άμα έχει λεφτά, από όλα  πουλάει το…  μουτζαχεντίν.» Με αποστόμωσε και αμφισβήτησα ευχάριστα τα… κολλήματά τους,  περί το Ισλάμ μέσα μου.

 

Το μεσημέρι με βρήκε παρκαρισμένο  στο lobby. Άλλη μια παρέα Ελλήνων κουβέντιαζε με φασαρία και ονειρεύονταν  για… αύριο  το Βουλγάρικο κατσικάκι στη γάστρα. Μαζί με το …αντιστασιακό κοκορέτσι. Κατά πως το διαφήμιζε ξεδιάντροπα το ξενοδοχείο! Για τα μεσάνυχτα του Μεγάλου Σαββάτου όλα αυτά.  Μέσα στην κατάνυξη κι αυτοί!

 

Τι να ρωτάω  για μαγειρίτσες, τζιγελοσαρμάδες κι άλλα τέτοια ελληνικά και  παραδοσιακά κι εγώ  ο  παράταιρος τώρα…

 

Πάνω στην ώρα,  κόπιασε  κι η γυναικοπαρέα τους. Που είχε πεταχτεί μέχρι το Τούρκικο μάρκετ στην πάλαι  ποτέ Ελληνική Αδριανούπολη απέναντι.  Για καλλυντικά κατ΄αρχήν,  μα  γύρισε με… δώδεκα κοτζάμ πλαστικές  σακούλες αγκομαχώντας!  Τίγκα και με τα  ψώνια της καθημερινής λάτρας   παρεμπιπτόντως. 

 

Επιτελώντας στο έπακρο  δε και το πατριωτικό της καθήκον η γυναικοπαρέα,  -μιας και  την έφερε ο δρόμος της  κι από τις φυλακές όπου  κρατούνταν τα δύο παλικάρια μας που μπήκαν κατά λάθος σε τουρκικό έδαφος- έριξε   και μια περιποιημένη μούντζα. Στον… νομικό πολιτισμό του Ταγίπ. Με τα χέρια,  μέσα στις… τσέπες του άνορακ. Μην  χαλάσουμε  δα  και τη ζαχαρένια μας  χρονιάρες μέρες! 

 

Κοίταξα αδιάφορα  τις δέκα τηλεοράσεις με τα διαφορετικά προγράμματα ολόγυρα. Η  μία τηλεόραση πρόβαλε  ποδοσφαιρικό αγώνα από το Αγγλικό πρωτάθλημα. Με το Ελληνικό πρωτάθλημα μετά την… πολιτική του διακοπή,  να έχει ξαναδιακοπεί.   Για θρησκευτικούς λόγους αυτή τη φορά! 

 

Σε κανά δυο- τρεις ακόμα  τηλεοράσεις, έπαιζαν τούρκικα σήριαλ. Έκατσα απέναντι από την τηλεόραση που ήταν συντονισμένη στο Εγγλέζικο  BBC. Εντελώς συμπτωματικά,   προέβαλε ένα ντοκιμαντέρ,  γυρισμένο πρόσφατα  εδώ στα πέριξ.   Από μια  Θράκη που σιωπούσε. Απαράλλαχτα με την  ηρεμία στο μάτι κυκλώνα… Η κρατική ΕΡΤ,  έπαιζε μόνη καταμόνη τα φολκλορικά των ημερών σε μια γωνιά. Με πολλές ενδιάμεσες… παρεμβολές από κυβερνητικούς! Που έφευγαν αμέριμνοι για τις μίνι διακοπές τους.

 

Άνοιξα το λαπ-τοπ  ψάχνοντας και τις  άλλες -πλην του τρελού παιδιού χαρά γεμάτου πολιτικού οικο...συστήματος-  ειδήσεις Ελληνικού ενδιαφέροντος,   και  δυστυχώς τις βρήκα,  μόνο στο site  της   Deutsche Welle!

 

Το κινητό μου…  διαμαρτυρόταν με  κάτι   περίεργα «γκλαν- γκλαν» εδώ και ώρα! Καθόλου δεν το είχα αξιολογήσει ως τα τώρα. Του  έδωσα την προσοχή που του άρμοζε και τα είδα όλα:  Τα πολυεθνικά δίκτυα της Ελληνικής κινητής τηλεφωνίας,  πάλευαν με τα αντίστοιχα τούρκικα δίκτυα,  για το ποιο θα επικρατήσει στην... εξυπηρέτησή μου! Είτε και  στην καταγραφή των συνομιλιών μου σκέφτηκα,  σαν δικηγόρος του… διαβόλου! 

 

Οι άλλοι δύο συνάδελφοι που έκαμαν κάποιο αντίστοιχο  ρεπορτάζ κατά  Δυτική  Μακεδονία μεριά,  σταύρωσαν επιτέλους  γραμμή τηλεφωνίας  και με εντόπισαν: 

 

«Τι χαμπέρια από το ανατολικό μέτωπο ρε φίλε;» με ρώτησαν. 

 

«Είχαμε κάποιες καθυστερήσεις φίλε και  δεν ξεκινήσαμε ακόμα τη δουλειά μας. Τα δικά σας  νέα από εκεί;»

 

«Βουβαμάρα φίλε. Μια υπόκωφη  βουβαμάρα εδώ… Θα δείξει.»

 

 «Μάλιστα! Τα είπες όλα. Απολαύστε κι εσείς το Πάσχα το… Ελληνικόν μωρέ,  όπως το απολαμβάνουμε κι εμείς  με κάποιες… επιρροές  δε λέω, εδώ  στην Ελληνική Θράκη και λέμε τα επαγγελματικά μας  πιο μετά!»

 

Αίφνης, ένιωσα πενήντα τουλάχιστον  ζευγάρια  μάτια «αμέριμνων» θαμώνων να καρφώνονται πάνω μου.  Όταν ξεστόμισα …χαλαρά κι εκείνο το: «Ελληνική Θράκη». Και τότε,    θυμήθηκα το φεστιβάλ των… κατασκόπων που έλεγε κι η ασκούμενη. Κλείνοντας  άρον-άρον το τηλέφωνο. Ήταν ολοφάνερο πλέον,  πως ο τόπος δεν με σήκωνε! Είτε και δεν σήκωναν τον τόπο,   τα προσωπικά θυμικά μου!

 

Αγχολυτικά,  σάμπως και να διάβασε  τις σκέψεις μου, με κάλεσε κι  ο  κουμπάρος μου από τις Βρυξέλλες! Αυτοί εκεί της παροικίας, θα μαζεύονταν σε ένα ελληνικό εστιατόριο στην καρδιά της Ευρώπης.  Γιορτάζοντας πατροπαράδοτα  το Ελληνικό Πάσχα. Βέβαια!   Είχαν νοικιάσει  μάλιστα κι έναν αυθεντικό Ρουμελιώτη  ψήστη,  από τα Βλάχικα της Βάρης.  

 

 Που αύριο αξημέρωτα, θα ξεφόρτωνε  στα μαύρα ξένα  και τα δύο  αρνάκια του γάλακτος.  Που κουβαλούσε με το λεωφορείο  από τη Θήβα… Ελεύθερης βοσκής αρνάκια,   μα  με Αλβανούς τσομπάνηδες! Το Πάσχα το… Ελληνικόν  τελικά,  το τιμούν και το γιορτάζουν με τις λιγότερες… επιρροές,  μονάχα  οι  Έλληνες τις διασποράς! 

 

Έκλεισα το κινητό και βυθίστηκα στο μικρόκοσμό μου. Στύβοντας  το μυαλό μου να ανακαλύψω και κατιτίς το Ελληνικό,  σ’  αυτήν  την εντελώς  ξενέρωτη   Ελληνική Πασχαλιά και εντός των συνόρων  βρε αδερφέ! 

 

Και σε κάποια στιγμή, το πέτυχα! Ναιιιιιιι!  Το πέτυχα το κέρατό μου:  Το ηλεκτρικό ρεύμα,  ήταν Ελληνικό μωρ’ αδέρφια. Από τους λιγνίτες του Αμυνταίου και της Μεγαλόπολης η παραγωγή της καταδικής μας ενέργειας! 

 

«Ευτυχώς -σκέφτηκα με μαράζι-  που και για φέτος έχουμε και μια ελληνική γαρνιτούρα  στην Πασχαλιά μας. Το ηλεκτρικό μας ρεύμα το κέρατό μου! Τίποτε απολύτως δεν θα κουνιόταν τριγύρω,  αν  δεν βάζαμε κι εμείς  το ρεύμα μας!  Βέβαια!!!

 

Κι όσο για του  χρόνου; Εχέ,  έχει ο θεός του χρόνου! Ποιος θα «έχει» του χρόνου όμως; Ο Θεός ή ο Αλλάχ;  Αφού και  το ρεύμα,  θα μας το προμηθεύουν οι αγοραστές των λιγνιτικών μας μονάδων πλέον.  Μεγάλη  η χάρη του  μεγαλομάρτυρα Υπουργού  δηλαδή! 

 

Δρασκέλισα  νοερά το ημερολόγιο ένα χρόνο μπροστά και σκέφτηκα κάτι  εναλλακτικό  Ελληνικό που  θα μπορούσε να υπάρχει σαν γαρνιτούρα έστω,  στην επόμενη Ελληνική Πασχαλιά! Και με  τη ΔΕΗ, ξεπουλημένη. Και ώ του θαύματος: Το ανακάλυψα. 

 

Οι φόροι μωρ΄ αδέρφια, οι φόροι! Ελληνικοί, Ελληνικότατοι! Για να τους κάνει ο Υπουργός οικονομικών… χρηματαποστολή  κι αυτούς!  Στα ταμεία των δανειστών…

 

Έσφιξα τα χέρια μου μέσα στις παλάμες μου,  μέχρι που μάτωσαν. Προφανώς και  έφταιγαν τα… άκοπα νύχια μου.  Που τα ακόνιζα για άλλο λόγο. Ένιωθα  ηττημένος.  Ξένος,   παντάξενος  έως και  έκπτωτος ως… Έλληνας,  μέσα στην ίδια τη  χώρα μου. Και από το πουθενά  μου ήρθε μια εικόνα: Τα λιμά των ελλήνων,  έγκλειστα  στα hot-spots της επικράτειας του χρόνου,   με μόνους ελεύθερους να  κυκλοφορούν στους δρόμους τους  νέο-βαπτισθέντες συνέλληνες!

 

Σήκωσα αλαφιασμένος   το τηλέφωνο,  ξεκινώντας την «επανάστασή»  μου! 

 

«Προϊστάμενε -ενημέρωσα τον Διευθυντή μου- κάποιο πρόβλημα υγείας του γιου μου,  δεν μου επιτρέπει να συνεχίσω εδώ τη δουλειά μου. Πρέπει να ανέβω επειγόντως στο Λονδίνο! Στείλε σε παρακαλώ κάποιον άλλον  στο πόδι μου εδώ. 

 

Βέβαια θα χάσω την... Ελληνική Πασχαλιά εκεί κατά τας Ευρώπας σαν πολιτικός… αυτοεξόριστος του παλιού καλού καιρού, μα μη τα θέλουμε κι όλα δικά μας σ΄αυτή τη ζωή . Νιοσάφι πια!»

 

Μάζεψα τις βαλίτσες μου άρον- άρον και πήγα να χαιρετήσω το ταίρι μου. Που μπεκρόπινε  στο μπαρ:

 

«Καλή Ανάσταση συναδέλφισσα» της ευχήθηκα.

 

«Και για πρώτη φορά χάρις στην κυβέρνησή μας, θα είναι μια… καθαρή έξοδος του Ιησού από τον τάφο!» Μου χαμογέλασε  ηλίθια το... ντοπαρισμένο, κοιτάζοντας και  πέντε έξι νοματαίους ταυτόχρονα τριγύρω μας,  με το μάτι αλλήθωρο από τη λιάδα. Έτσι προσλάμβανε   το Πάσχα στον μικρόκοσμό της…

Vas. Vel.

 

Προσθήκη σχολίου

Όλα τα σχόλια υποβάλλονται σε έλεγχο μετά την υποβολή τους και πριν τη δημοσίευσή τους.

Newsletter
Εγγραφείτε στο Newsletter μας για να λαμβάνετε ενημερώσεις για τη σελίδα μας