Για να σας παρέχουμε την καλύτερη online εμπειρία η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies.

Εάν δεν αλλάξετε τις ρυθμίσεις του προγράμματος περιήγησης, συμφωνείτε με αυτό. Μάθε περισσότερα...

Συμφωνώ

Cookies Για να εξασφαλίσουμε τη σωστή λειτουργία του ιστότοπου, μερικές φορές τοποθετούμε μικρά αρχεία δεδομένων στον υπολογιστή σας, τα λεγόμενα «cookies». Οι περισσότεροι μεγάλοι ιστότοποι κάνουν το ίδιο. Τι είναι τα cookies; Τα cookies είναι μικρά αρχεία κειμένου τα οποία ένας ιστότοπος αποθηκεύει στον υπολογιστή σας ή στην κινητή σας συσκευή όταν επισκέπτεστε αυτόν τον ιστότοπο. Με τον τρόπο αυτό, ο ιστότοπος θυμάται τις ενέργειές σας και τις προτιμήσεις σας (όπως γλώσσα, μέγεθος γραμματοσειράς και άλλες προτιμήσεις απεικόνισης) για ένα χρονικό διάστημα, κι έτσι δεν χρειάζεται να εισάγετε τις προτιμήσεις αυτές κάθε φορά που επισκέπτεστε τον ιστότοπο ή φυλλομετρείτε τις σελίδες του.

Πως χρησιμοποιούμε τα cookies;

Ορισμένες από τις σελίδες μας χρησιμοποιούν cookies για:

να αποθηκεύουν τις προτιμήσεις σας για την εμφάνιση του zougla.gr. να εμφανίζονται διαφημίσεις σχετικές με τα ενδιαφέροντά σας.

την εκτέλεση βασικών λειτουργιών του site, όπως την προσθήκη προϊόντων στο καλάθι. την αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας των διάφορων λειτουργιών του site, με τη βοήθεια του Google Analytics.

Επίσης, ορισμένα βίντεο ενσωματωμένα στις σελίδες μας χρησιμοποιούν cookies για να συγκεντρώνουν ανώνυμα στατιστικά στοιχεία για τον τρόπο με τον οποίο φθάσατε ως το συγκεκριμένο σημείο και για το ποια βίντεο επισκεφτήκατε. Η ενεργοποίηση αυτών των cookies δεν είναι απαραίτητη για τη λειτουργία του ιστότοπου αλλά, μέσω αυτών θα έχετε δυνατότητες για καλύτερη φυλλομέτρηση. Μπορείτε να διαγράψετε αυτά τα cookies, ή να αποκλείσετε την πρόσβαση σε αυτά, αλλά αν το κάνετε ορισμένα χαρακτηριστικά του ιστότοπου ίσως να μην λειτουργούν ικανοποιητικά. Οι πληροφορίες που σχετίζονται με τα cookies δεν χρησιμοποιούνται για να σας ταυτοποιήσουν προσωπικά και έχουμε τον απόλυτο έλεγχο των δεδομένων του μοτίβου.

Πώς να ελέγχετε τα cookies

Μπορείτε να ελέγχετε και/ή να διαγράφετε τα cookies ανάλογα με τις επιθυμίες σας. Μπορείτε να διαγράψετε όλα τα cookies που βρίσκονται ήδη στον υπολογιστή σας, όπως και να ρυθμίσετε τους περισσότερους φυλλομετρητές κατά τρόπο που να μην επιτρέπουν την εγκατάσταση cookies. Ωστόσο, στην περίπτωση αυτή, ίσως χρειαστεί να προσαρμόζετε εσείς από μόνοι σας ορισμένες προτιμήσεις κάθε φορά που επισκέπτεστε έναν ιστότοπο, και επίσης ενδέχεται να μην λειτουργούν και μερικές υπηρεσίες.

Άντε χάσου ρε Καραγκιόζη!

24.03.2018 10:06
Σχολιάστε πρώτοι!

Χτυπιέμαι  σαν την  κοπανιστή  στο μίξερ  σαν θυμάμαι πως γίναμε μπίλιες πριν μερικά χρόνια με τους Τούρκους. Περί  την πατρότητα και την πολιτιστική κληρονομιά του Καραγκιόζη ντε! Εμ  χάνεται τέτοιο κελεπούρι μπρε; 

 

Κελεπούρι, που κλοτσάει τη γυναίκα του και  δέρνει τα παιδιά του;  Που κοψομεσιάστηκε από τις υποκλίσεις και το γλείψιμο, στον τύραννο-αφέντη  σουλτάνο; Που κάνει καριέρα στο ψέμα, την κλεψιά, την τεμπελιά την μπαγαποντιά;  Που «ρίχνει» στις μοιρασιές φίλους και οχτρούς. Που…που…που…

 

Αν οι Τούρκοι είχαν και του λόγου τους  λίγο νιονιό, θα έβαζαν υπότιτλους σε όλες  τις σύγχρονες παραστάσεις των ιθαγενών καραγκιοζοπαικτών και θα τις έστελναν φόρα παρτίδα  στα διεθνή φόρα. Διεκδικώντας,  όχι μόνο δύο, ή και δεκαοκτώ νησιά  λίγο πιο μετά,   για να το παραχέσουν- με το συμπάθιο-  και τις  γεωμετρικές προόδους, διεκδικώντας  158 νησιά   αργά ψες το βράδυ. Μα διεκδικώντας  στην τελική και  το σύνολο της Ελληνικής επικράτειας!  Της πάλαι ποτέ Οθωμανικής τους αυτοκρατορίας. Που ήταν νωρίτερα Βυζαντινή! Και μερικούς αιώνες πριν,  αρχαιοελληνική. 

 

Εγείροντας συνάμα  και θέμα ταυτότητας. Μπρος στο δρόμο που χάραξαν Σκόπια λιπόν! Που αν μας απαλλοτριώσουν και τον Αλέξανδρο, δεν θα διαθέτουμε  το παραμικρό αποδεικτικό στοιχείο, προκειμένου  να αποδείξουμε και  την…   σύνδεσή μας με τα προηγούμενα.

 

Εκείνο που με «γειώνει» σε σχέση    με το προγονικό αυτό λαμόγιο τον Καραγκιόζη, είναι πως καλοκαιριάζοντας  θα διαγκωνίζονται:  σχολεία, σύλλογοι, μεμονωμένοι και ανεξάρτητοι γονείς και δεν συμμαζεύεται, για να παρκάρουν  μαζικά τα παιδιά τους στα θεατράκια.  Και  μπροστά  από τους  μπερντέδες στα  πανηγύρια των καραγκιοζοπαικτών. Με την κορύφωση του φαινομένου, εκεί κατά  τον 15αυγουστο. 

 

Με τους περιστασιακούς,  ή και τους  κατά νόμον «κηδεμόνες»,   να σουλατσάρουν σαν πανηγυρτζήδες, στα πέριξ κυλικεία και τις καφετέριες.  Μιλώντας  στο κινητό με τα αίσθημα κατά το συνήθειο. Με τα παιδιά-πλαστελίνες,  να «σφυρηλατούν»  μπροστά από τους μπερντέδες του θεάτρου των σκιών,  τους μελλοντικούς χαρακτήρες τους. 

 

Ένα από τα πιο «φονικά»  ανέκδοτα κάποιων «αιρετικών»  της ράτσας σε σχέση με αυτήν την καραγκιοζο-κουλτούρα, είναι ένα ανέκδοτο των δύο μόλις σειρών: 

«Τι είναι αυτό που φοράμε στο λαιμό και τελειώνει σε -οζη;»

«Τι;»

«Η γραβάτα ρε… καραγκιόζη!» 

 

*Σάμπως… γραβάτα δεν είναι τα καραγκιοζλίκια του Παπαδημούλη μωρ’ αδέρφια;   Όταν κάθε δεύτερη βδομάδα,  παίρνει αμπάριζα   τους Ευρωπαίους ψηφοφόρους που πριμοδοτούν με τεράστια ποσοστά τα εθνικιστικά και ξενοφοβικά κόμματα στις πατρίδες τους; Μα και που εκεί στην Εσπερία, τους κρατούν ευφυώς  εκτός εξουσίας;  Την ίδια ακριβώς στιγμή,  που αυτός και το κόμμα του,  προβίβασαν τους Έλληνες εθνικιστές του 3% μόλις, και σε κυβερνητικές θέσεις περνώντας τους κι από την κολυμβήθρα του Σιλωάμ;

 

*Γραβάτα του… κοψομεσιάσματος δεν είναι και οι συχνές-πυκνές αναφορές της προεδρίας της Δημοκρατίας για την ίδια ταμπακέρα της ανόδου της ακροδεξιάς; Με κάποιες ….φοβέρες και με αίματα, βγαλμένα τρομάρα μας   από κάποιο ανέκδοτο ακόμα και   (ΑΝ)ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ;  Επαναλαμβάνοντας στερεότυπα κάποιες  νουθεσίες  πατρικής  κατατομής προς τους γειτόνους: « πως με τις πρακτικές τους υπονομεύουν τις ενταξιακές τους προοπτικές σε διεθνείς οικονομικούς και πολεμικούς οργανισμούς;»

 

*Καραγκιοζλίκια χωρίς… γραβάτα δεν είναι τα κάθε λογής τσαλιμάκια του Μεγάρου Μαξίμου,  με την αποθέωση  της παθητικής αδράνειας, στο όνομα μιας εντελώς  ευνουχισμένης πολιτικής(;) του στύλ: «Βλέποντας και κάνοντας;» Στα πάσης φύσεως εσωτερικά και εξωτερικά μας μπάχαλα;  Χωρίς την παραμικρή δημιουργική δράση; Κρύβοντας τα πάντα  κάτω από το χαλί; Με σπασμωδική εντελώς την αντίδραση, στις δράσεις κάποιων  άλλων; Κατόπιν εορτής ως συνήθως;

 

*Ευλαβική προσήλωση στο «βλέποντας και κάνοντας» δεν είναι και η προχθεσινή απόφαση του Γ.Γ. αθλητισμού,  να αναστείλει το πρωτάθλημα ποδοσφαίρου; Για να διορθώσει τάχα τα κακώς κείμενα;  Και που τα διόρθωσε -κατά τη γνώμη του-  με το που θα υπέγραφαν οι  ΠΑΕ, μια δήλωση: Για την- εδώ γελάμε κρατώντας στομάχι- εφαρμογή των νόμων,  που ωστόσο πάντα υπήρχαν; Μα που  αράχνιασαν από την αχρησία; Νόμων  που η… πολιτεία  του σημερινού  πολιτικού της  προϊστάμενου,  κιοτεύει  να εφαρμόσει;  Μα κι όταν στο «άπρα κόλα» τους, εφαρμόζει,  το κάνει  κατά παράβαση της ισονομίας και της ισοπολιτείας;  Υπέρ ή εναντίον  κάποιων;   

 

*Διαπιστευτήριο με σφραγίδα και  κουλτούρα Καραγκιόζη,  δεν αποτελεί παρεμπιπτόντως  και  η ψηφοθηρική  πολιτική του σύμπαντος αντιπολιτευόμενου κόσμου; Με το απάγκιασμα  σε ουτοπίες  και τάματα;  Που λέγονται χωρίς να είναι μπορετό και να γίνονται;  Ανασύροντας  τις  μυστικές ατζέντες  που θα υλοποιηθούν  χωρίς να λέγονται με το καβάλημα της εξουσίας και του καλαμιού κατά τα γραφάς; 

 

*Καραγκιοζιλίκι με… σύνορα δεν είναι και το δόγμα: «Δεν πληρώνω;». Τα όσα δανείστηκα για την πάρτη μου;  Είτε και τα χρήματα  που δάνεισαν οι Τράπεζες για  τα έργα υποδομών,  σε κάποιους ιδιώτες;  Με φαρδιά πλατιά  την κρατική  βούλα,  στις  συμβάσεις  μιας επικαρπίας; 

 

*Έτερον εκάτερον  βέβαια το γεγονός,  πως   η εκτελεστική εξουσία-Καραγκιόζης,  στη φούρια της  να πάψει να αποτελεί: εργολάβο, ξενοδόχο, καζινάρχη, σεΐχη με πετρέλαια, καπνομάγαζο  και τα τρία κακά της μοίρας του, υπέγραψε τις συμβάσεις που του πάσσαραν κάποιοι καραγκιόζηδες επιχειρηματίες! Προσθέτοντας  ωστόσο  κάποια… παραθυράκια! Για την μακροζωία,  της δικής της  γραφειοκρατίας της! Μέσω των υπαλλήλων ομήρων…

 

*«Είμαστε έθνος ανάδελφον». Είχε πει ένας… ταυ τελίτσα πρόεδρος της Δημοκρατίας. Στα καραγκιοζιλίκια,  όντως ανάδελφοι είμαστε! Μιας και  όλα τα υπόλοιπα «ντεσού» της κληρονομιάς και της κουλτούρας μας,  τα εκφυλίσαμε. Το πιο σύντομο ανέκδοτο της Ευρώπης και της μια λέξης  γίναμε το κέρατό μου: «Έλληνας!»

 

*Μια φορά κι έναν καιρό-τι θυμάμαι τώρα-  ένας τέτοιος ανάδελφος  επιχειρηματίας ήθελε  να προσλάβει έναν άνθρωπο της εμπιστοσύνης του στη δούλεψή του.  Για να «σινιάρει» τα οικονομικά του. Για εσωτερική  και εξωτερική χρήση το σινιάρισμα. Μετά από κάμποσα  interviews λοιπόν,  κατέληξε σε μια τριάδα ανθρώπων: Σε έναν μαθηματικό, σε έναν λογιστή και σε έναν δικηγόρο.  Τους φώναξε έναν-έναν στο γραφείο του και τους έκανε την ίδια ακριβώς, απλή ερώτηση: «Πόσο κάνουν δύο συν δύο;»

 

«Από τη μέρα που εφευρέθηκαν τα μαθηματικά, δύο συν δύο κάνουν τέσσερα.» Απάντησε εντελώς μαθηματικά ο μαθηματικός και φυσικά πήρε πόδι.

 

«Εξαρτάται! Βάσει του νόμου τάδε άρθρο τάδε,  δύο συν δύο μας κάνει… τρία. Με  το ένα που περισσεύει κατά  τα… αφηρημένα  μαθηματικά,  να παρακρατείται ως… επαχθές και επονείδιστο χρέος. Αν είναι μέρα πληρωμών στο προσωπικό  ωστόσο,  δύο συν δύο μας  κάνει… πέντε. Αν συνυπολογίσουμε βέβαια,  βάσει του άρθρου τάδε παράγραφος  τάδε και τις έμμεσες παροχές προς τους εργαζόμενους». 

 

Απάντησε ο δικηγόρος,  του καλάρεσε του επιχειρηματία που αυθωρεί και παραχρήμα,  αποφάσισε την πρόσληψή του.  Τον λογιστή τον δέχτηκε τελευταίο και  από ευγένεια περισσότερο,  ρωτώντας τον βαριεστημένα: «Δύο και δύο πόσο κάνει;» 

 

Αίφνης, ο Λογιστής τινάχτηκε από τη θέση του, έκλεισε ερμητικά  πόρτες παράθυρα και περσίδες πλησίασε στο αυτί του και του απάντησε  συνωμοτικά.  Με μια… ερώτηση: 

 

«Εσύ αλήθεια, πόσο θέλεις να  κάνει; Πες το μου κι εγώ θα το «σινιάρω» να κάνει τόσο,  όσο ακριβώς το θες εσύ!»

 

«Πέφτω από τα σύννεφα.» -έπεσε όντως ο επιχειρηματίας και του είπε: «Αυτό θα σου το κλέψω,  για να το πω σαν δικιά μου εξυπνάδα στην λατρεμένη  λογίστριά μου. Που λέει πως οι αριθμοί ντεμέκ, λένε πάντα την αλήθεια. Ακόμα και το μηδέν έχει την τιμή του λέει,  αν έχει το θεό της.»

 

«Κι έχει πολύ δίκιο το αίσθημα!»

 

«Κι από πού το κατάλαβες ρε λογισταρά πως πρόκειται και  για… αίσθημα;» έπιασε τη μύγα στον αέρα και μυγιάστηκε ο επιχειρηματίας.

 

«Έλα  Χριστέ και Παναγιά! Μα είναι βλέμμα αυτό τώρα βρε χριστιανέ μου;  Σαν την αγελάδα που κοιτάζει το τραίνο  αλληθώρισες. Να σου βγάλω μια σέλφι να σε δεις;»

 

«Ναι ε;» τα χρειάστηκε ο επιχειρηματίας,  σκοτεινιάζοντας μα αντιστάθηκε: 

 

«Ώστε και το αίσθημα λοιπόν έχει δίκιο! Μα δεν μπορεί να υπάρχουν δυο… δίκια ρε φίλε! Ή  εσύ έχεις δίκιο,  ή η λογίστρια!»

 

 «Οι αριθμοί,  λένε πάντα και μόνο  την αλήθεια φίλε μου. Άρα έχουμε κι οι δυο δίκιο!  Μη τα βάλουμε δα και με τους αριθμούς,  επειδή υπάρχουν πολλές… αλήθειες. Νισάφι πια.»

 

Ο επιχειρηματίας σώπασε. Δυστυχώς  για μία και μόνο θέση στα οργανογράμματά του, του ήταν απαραίτητοι δύο:  Τόσο ο Λογιστής-χαρτορίχτρα,  όσο κι ο δικηγόρος. «Μα για στάσου»  -μάγκωσε:  «Νομικούρες ο ένας, λογιστικούρες ο άλλος!  Εγώ ως επιχειρηματίας όμως,  χρειάζομαι και  μια καθαρή εικόνα.  Άρα χρειάζομαι και τον μαθηματικό. Να μου ανοίγει τα μάτια στις ντρίπλες των άλλων δύο.» 

 

Κι έτσι,  τους προσέλαβε  συνοπτικά και τους τρεις.   Με βάση τη θεωρία του Δαρβίνου και  την εξέλιξη,  ο επιχειρηματίας έγινε  συν το χρόνω, κράτος εν κράτει!  Είτε και κράτος… τραβεστί!  Τότε ντε που  η πολιτεία,  αναλάμβανε ευχαρίστως να συνεχίσει  κάποιες  δραστηριότητες,  που τις  πτώχευαν οι επιχειρηματίες κατά πως τους κάπνιζε. 

 

Εξελικτικά  και…. Δαρβινικά, οι σύμβουλοί του επιχειρηματία μετακόμισαν σούμπιτο κατά κράτος μεριά.  Για να  γίνουν   κι εκείνοι,  κράτος  εξ… αγχιστείας. Αθλούμενοι στην… γραφειοκρατία. Παράγοντας… χασομέρια!  Μέσα από τα «παραθυράκια» που φυτεύονταν στους νόμους.  Χάρις στις μεταμεσονύχτιες  (ν)τροπολογίες των σοφών νομοθετών. 

 

Όσο δε  για τους  καινούριους νόμους; Ορέ  γλέντια κατά εκεί! Εκεί είναι που οι επιτηδευματίες του κράτους άρπα κόλα, ξεκινούσαν το χτίσιμό τους, χτίζοντας πρώτα τα παραθυράκια!   Με  τους σπουδαγμένους μηχανικούς,  να γουρλώνουν τα μάτια! Αδυνατώντας να εξηγήσουν πως  διάολο σε ένα οικοδόμημα χωρίς  θεμέλια,  στέκονταν στο ύψος τους… κολυμπώντας  κι αγέρωχα τα παράθυρα!   

 

Α, μιας και το ΄φερε κι η κουβέντα  παρεμπιπτόντως:  Κάτω τα χέρια από τους υπαλλήλους του κράτους είπαμε λέμε! Εντάξει; Αν ψάχνουμε για Ιφιγένειες στον ιδιωτικό τομέα να τις αναζητήσουμε… Άντε γιατί α! 

 

Υπάρχει ακόμα κάποια απορία,  για το «μέρος» είτε  και για το «όλον» μωρ΄ αδέρφια;  Και για το κράτος- Καραγκιόζη;   Το τρομερό από την κόψη και την όψη κράτος, που πάει πακέτο  από τον παππού στο εγγονό; Άντε μπρε… Κολλητήρια!  Βάλτε τώρα που γυρίζει κι η παράσταση αρχίζει!

Vas.Vel. 

 

Προσθήκη σχολίου

Όλα τα σχόλια υποβάλλονται σε έλεγχο μετά την υποβολή τους και πριν τη δημοσίευσή τους.

Newsletter
Εγγραφείτε στο Newsletter μας για να λαμβάνετε ενημερώσεις για τη σελίδα μας