Για να σας παρέχουμε την καλύτερη online εμπειρία η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies.

Εάν δεν αλλάξετε τις ρυθμίσεις του προγράμματος περιήγησης, συμφωνείτε με αυτό. Μάθε περισσότερα...

Συμφωνώ

Cookies Για να εξασφαλίσουμε τη σωστή λειτουργία του ιστότοπου, μερικές φορές τοποθετούμε μικρά αρχεία δεδομένων στον υπολογιστή σας, τα λεγόμενα «cookies». Οι περισσότεροι μεγάλοι ιστότοποι κάνουν το ίδιο. Τι είναι τα cookies; Τα cookies είναι μικρά αρχεία κειμένου τα οποία ένας ιστότοπος αποθηκεύει στον υπολογιστή σας ή στην κινητή σας συσκευή όταν επισκέπτεστε αυτόν τον ιστότοπο. Με τον τρόπο αυτό, ο ιστότοπος θυμάται τις ενέργειές σας και τις προτιμήσεις σας (όπως γλώσσα, μέγεθος γραμματοσειράς και άλλες προτιμήσεις απεικόνισης) για ένα χρονικό διάστημα, κι έτσι δεν χρειάζεται να εισάγετε τις προτιμήσεις αυτές κάθε φορά που επισκέπτεστε τον ιστότοπο ή φυλλομετρείτε τις σελίδες του.

Πως χρησιμοποιούμε τα cookies;

Ορισμένες από τις σελίδες μας χρησιμοποιούν cookies για:

να αποθηκεύουν τις προτιμήσεις σας για την εμφάνιση του zougla.gr. να εμφανίζονται διαφημίσεις σχετικές με τα ενδιαφέροντά σας.

την εκτέλεση βασικών λειτουργιών του site, όπως την προσθήκη προϊόντων στο καλάθι. την αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας των διάφορων λειτουργιών του site, με τη βοήθεια του Google Analytics.

Επίσης, ορισμένα βίντεο ενσωματωμένα στις σελίδες μας χρησιμοποιούν cookies για να συγκεντρώνουν ανώνυμα στατιστικά στοιχεία για τον τρόπο με τον οποίο φθάσατε ως το συγκεκριμένο σημείο και για το ποια βίντεο επισκεφτήκατε. Η ενεργοποίηση αυτών των cookies δεν είναι απαραίτητη για τη λειτουργία του ιστότοπου αλλά, μέσω αυτών θα έχετε δυνατότητες για καλύτερη φυλλομέτρηση. Μπορείτε να διαγράψετε αυτά τα cookies, ή να αποκλείσετε την πρόσβαση σε αυτά, αλλά αν το κάνετε ορισμένα χαρακτηριστικά του ιστότοπου ίσως να μην λειτουργούν ικανοποιητικά. Οι πληροφορίες που σχετίζονται με τα cookies δεν χρησιμοποιούνται για να σας ταυτοποιήσουν προσωπικά και έχουμε τον απόλυτο έλεγχο των δεδομένων του μοτίβου.

Πώς να ελέγχετε τα cookies

Μπορείτε να ελέγχετε και/ή να διαγράφετε τα cookies ανάλογα με τις επιθυμίες σας. Μπορείτε να διαγράψετε όλα τα cookies που βρίσκονται ήδη στον υπολογιστή σας, όπως και να ρυθμίσετε τους περισσότερους φυλλομετρητές κατά τρόπο που να μην επιτρέπουν την εγκατάσταση cookies. Ωστόσο, στην περίπτωση αυτή, ίσως χρειαστεί να προσαρμόζετε εσείς από μόνοι σας ορισμένες προτιμήσεις κάθε φορά που επισκέπτεστε έναν ιστότοπο, και επίσης ενδέχεται να μην λειτουργούν και μερικές υπηρεσίες.

 Ελληνάρα,  προσκυνώ στη χάρη σου! (χρονογράφημα)

10.03.2018 10:34
Σχολιάστε πρώτοι!

Όταν ο θεός μοίραζε τα οικόπεδα της γης στους λαούς του, προσπάθησε να τα μοιράσει ακριβοδίκαια σε όλα τα έθνη. Όταν ολοκλήρωσε  το μοίρασμα κι αποσύρθηκε να ξεκουραστεί, άκουσε μια φασαρία, μια οχλοβοή κι έναν μικρό χαμό έξω στον Παράδεισο. 

Βγήκε αντικρίζοντας  καμιά πενηνταριά  διαδηλωτές. Μα να ήταν ενωμένοι κι αυτοί,  πάει στα κομμάτια. Διασπασμένοι  και μεταξύ τους ήταν πανάθεμά τους! Σε  αγανακτισμένους, σε  ΜΚΟ,  σε συλλογικότητες , σε κάτι μεμονωμένους και  ανεξάρτητους και πάει λέγοντας! Να απειλούν ενωμένοι  ωστόσο με:  στειλιάρια, με πέτρες ακόμα και με δάδες (σαν προσκοπίνες  βόμβες μολότοφ) τον παράδεισο. 

-Εσείς ποιοι είστε πάλι; -τους ρώτησε ο θεός. 

 

-Οι «ριγμένοι» Έλληνες είμαστε θεέ και ήρθαμε να κατακτήσουμε με αγώνες  και τη γη μας. Σε όλους έδωσες από ένα κομμάτι, αλλά εμάς μας έχεις γραμμένους, με το συμπάθιο.

 

Ο θεός τους επιτίμησε αυστηρά: 

 

-Στην περίπτωσή σας είχα κέφια και  μερολήπτησα πολύ. Δίνοντάς σας περισσή  σοφία. Για να κατακτήσετε ολόκληρη την υπόλοιπη γη. Όλη τη γη σας χαρίζω λοιπόν και φύγετε πριν να το μετανιώσω. 

 

Οι Έλληνες δε «μάσησαν», αμφισβητώντας ακόμα και τη θεϊκή δικαιοσύνη  και διεκδίκησαν  άλλοτε  με την κλάψα κι άλλοτε  με τη φοβέρα  το οικόπεδό τους:  

 

-Ο Έλληνας, δεν αισθάνεται καμιά ασφάλεια θεέ, αν δε βάλει το κεφάλι του, κάτω από ένα κεραμίδι. Χτίζοντας το σπίτι του, στο οικόπεδό του. Αν δεν μας δώσεις οικόπεδο, θα διαλέξουμε την καλύτερη γη και θα τη γεμίσουμε με αυθαίρετα έχε υπόψη σου…

 

Ο θεός το σκέφτηκε από εδώ, το ζύγιασε από εκεί και στο τέλος τους ανακοίνωσε την… τιμωρία του: 

 

-Είχα κρατήσει μια ευλογημένη γωνιά κάτω στη γη, για να κάνω τις διακοπές μου. Σας τη χαρίζω λοιπόν. Μα Θεού πρόσωπο δεν θα ξαναδείτε. Όχι επειδή εγώ δεν θα το θέλω. Μα επειδή εσείς θα κρίνετε -και είμαι βέβαιος- πως δεν με χρειάζεστε… Σας έχω ικανούς, ακόμα και να ξεπουλήσετε το δικό μου το ησυχαστήριο.

 

-Και κατά πού βόσκει αυτός ο τόπος; -κράτησαν μόνο τα καλά και συμφέροντα από τις θεϊκές  προειδοποιήσεις  οι Έλληνες.

 

-Η Ελλάδα είναι. Η Ελλάδα. -και τους την έδειξε από ψηλά ο θεός. 

 

Οι Έλληνες στραβομουτσούνιασαν  και ξανάπιασαν το τροπάρι: 

 

-Βρε αθεόφοβε, ότι πέτρα και θάλασσα σου  περίσσεψε, κατά εκεί την ξεφορτώθηκες; Πώς να ζήσουμε εμείς κυκλωμένοι από  την πέτρα  και το  αλμυρό νερό; Μας αδικείς  πάνσοφε και το ξέρεις!

 

-Βάλτε στην πέτρα την τέχνη σας  και στο νερό τα μπράτσα   σας και θα δείτε πως είναι ένας ευλογημένος τόπος. -τους είπε σιβυλλικά ο θεός, γυρνώντας  να φύγει.

 

-Θέλουμε κι ένα ακόμα ρουσφέτι. –άδραξαν την ευκαιρία οι Έλληνες περνώντας στο ντούκου και πάλι,  όλα τα υπόλοιπα.

 

-Σαν τι ρουσφέτι; 

-Να ...διώξεις τους Εβραίους από περιούσιο λαό σου και να προσλάβεις εμάς στη θέση τους. Για να φτιάξουμε και εμείς τις περιουσίες μας.

 

Ο Θεός πήγε να τσατισθεί αλλά καλμάρισε λέγοντας αργά-αργά:

 

-Ο τόπος που σας έδωσα, είναι από μόνος του μια ανεκτίμητη περιουσία. Ακόμα και κάτω από τη θάλασσα έκρυψε μερικούς θησαυρούς!  Σε εσάς μένει η αξιοποίηση. Και το ειρηνικό αυγάτισμα.  Αλλά αν δεν τηρήσετε τις εντολές μου, τόπο μεν θα έχετε μα άλλοι θα τον χαίρονται δε...

 

-Δώσε μας τουλάχιστον φτερά αγγέλου, για να... ταξιδέψουμε και παραέξω. -επέμεναν  στις ζητιανιές τους.

 

-Δεν χρειάζεστε μήτε τα φτερά. Έχετε τη θάλασσα που ενώνει όλον τον κόσμο. Βάλτε και  το μυαλό που σας έδωσα για όλα τα υπόλοιπα. Και θα βρείτε τον τρόπο να την δρασκελίσετε  κι αυτήν.  Αν και δε θα χρειαστεί. Γιατί προς τον τόπο σας θα ταξιδεύουν, όλες οι υπόλοιπες φυλές. Φροντίστε μόνο να τις κατακτήσετε. Πριν να σας κατακτήσουν αυτές... 

 

Τους είπε ο θεός και χάθηκε από μπροστά τους μουρμουρίζοντας μέσα από τα δόντια του: «Άει στον… Έλληνα!»

 

Οι Έλληνες  σκάρωσαν στα πεταχτά μια συνέλευση που κράτησε επτά μερόνυχτα, αποφάσισαν πως δεν μπορούσαν να τα βάλουν στα ίσα με το Θεό προς το παρόν,  έσκυψαν ηττημένοι τα κεφάλια και πήραν των ομματιών τους για την Ελλάδα. 

 

Από την κάθοδο προς τη γη ακόμα,  ξεκίνησε η  γκρίνια και η φαγούρα.  Ενώθηκαν και με τους υπόλοιπους που περίμεναν απέξω,  για να διαιρεθούν ευθύς αμέσως σε χίλια κομμάτια. Εγκαταστάθηκαν κακιωμένοι στις διάφορες γωνιές της Ελλάδας. Ξένοι,  παντάξενοι  μεταξύ τους.  Σε πόλεις κράτη! 

 

Συν τω χρόνω,  οργάνωσαν τα βασίλειά τους και τα έκαναν ξακουστά σε ολόκληρο τον κόσμο. Και χάρις στο μυαλό που τους… χρωστούσε ως  αντιπαροχή  ο θεός, δάμασαν  και τη θάλασσα. Εξελίσσοντας τις  πρωτόγονες σχεδίες τους,  σε  περήφανους εμπορικούς  στόλους.   Που κυριαρχούσαν στους ωκεανούς. 

 

Εκείνο που έπρεπε να αλλάξουν επειγόντως πλέον,  ήταν ο Θεός! Τέλειος και λογικός έδειχνε ετούτος!!! Καθόλου μα καθόλου δεν τους πήγαινε… Βάλθηκαν λοιπόν να δημιουργήσουν  οι ίδιοι τους θεούς τους. Κατ’ εικόνα και καθ΄ ομοίωση με τη ράτσα τους. Με τα πάθη τους, τους έρωτές τους, τα γλέντια τους, τα ξενοπηδήματά τους κι ωχ αμάν, αμάν!  

 

Θέλοντας  να κληροδοτήσουν και  στους θεούς τους, όλα  τα καλά και τα κακά της ράτσας  σκάρωσαν και μια ολόκληρη δωδεκάδα.  Για να περιλάβει όλες τις… δημοκρατικές δυνάμεις.  Και από δίπλα,  οι μισοί κοινοί θνητοί  αυτό-ανακηρύχτηκαν και σε ημίθεους.  Για να κρατάνε κι  από τζάκι.

 

 Για πολύ λίγο έκατσαν στα αυγά τους πάντως. Κάτι.... χρυσόμαλλα δέρατα, κάτι  από τα πλούτη των άλλων λαών -που μπήκαν στο μάτι τους- όλο και  μεγάλωναν την όρεξή τους,  για επέκταση και πλούτο.  Εκείνοι οι Εβραίοι εξάλλου, τους κάθονταν από δημιουργίας του σύμπαντος κόσμου  στο στομάχι... Έταξαν τα σχετικά λάφυρα λοιπόν και στους  βουνίσιους,  τους έβαλαν να τραβάνε κουπί και πλακώθηκαν στην θαλασσοκρατορία. 

 

Μετατρέποντας    αγώι με το αγώι,  τους εμπορικούς τους στόλους σε πολεμικούς.  Φυτεύοντας  και  από μια δράκα έποικους,  όπου τους γυάλιζε  στη Μεσόγειο. Υποδουλώνοντας -εύκολα  - τους ιθαγενείς.   Επιτρέποντάς τους ωστόσο,  να προκόβουν   και στις ελληνικές αποικίες. Και συμπολιτείες. Με τον όρο, να φορολογούνται από  τις μητροπόλεις. Για να το… φιλοσοφούν οι μητροπολιτικοί  μη  χασομερώντας  στην  άγρα του επιούσιου.

 

Έχοντας απεριόριστο χρόνο-και μέσα- οι Έλληνες  της μητροπολιτικής Ελλάδας, διέτριψαν για αιώνες    περί τους  πολιτισμούς τους. Και με κάμποσες πολεμικές επιχειρήσεις ενδιάμεσα… Μα όποιος κάμνει πολέμους, μοιραία κάποτε κάμνει  και ήττες. Κατά πως θα διδάσκονταν οι κατοπινότεροι Έλληνες,  απ΄αυτό που οι παλιότεροι  βάφτισαν ιστορία !

 

Η θάλασσα ωστόσο,   παραήταν απρόβλεπτη. Και τα πανιά  αργά. Έπρεπε να βρουν τον τρόπο να πετάξουν. Γι αυτόν ακριβώς  τον  σκοπό,  στρατολόγησαν τον Δαίδαλο και τον Ίκαρο! Παρόλο που ο θεός τους το ξέκοψε! Μέχρι που  ο θεός  τους αφαλόκοψε!

 

Οι πλουσιότεροι Έλληνες, μπαίνοντας στο μάτι των άλλων φτωχών Ελλήνων, άρχισαν να θωρακίζουν  πόλεις και κάστρα. Με θαυμαστή αρχιτεκτονική. Σκαρώνοντας μνημεία και ναούς. Στάδια και θεραπευτήρια. Θέατρα και σχολές. Προσελκύοντας: επισκέπτες, σπουδαστές, αρρώστους, αθλητές, ιστορικούς και περίεργους, από όλους τους τριγύρω λαούς. Παρέχοντας συνάμα υπηρεσίες,  στους λοιπούς και παρακατιανούς  Έλληνες. 

 

Σύντομα σχετικά του Έλληνα,  δεν του έμεναν πολλά ακόμα  να  ανακαλύψει.  Από τα περισσότερα που  σήμερα ονομάζονται τέχνες, επιστήμες και πολιτισμός. Με αποτέλεσμα,  να μην αφήσουν οι μοναχοφάηδες και κάτι ακόμα να ανακαλυφθεί από τις  επερχόμενες γενιές. Γενεές, που βολεύτηκαν, με τα κεκτημένα. Πέφτοντας ευχάριστα  και την  αδράνεια. 

 

Να είναι καλά οι πρόγονοι τελικά που ακόμα και σήμερα σώζουν την Ελλάδα. Που την επισκέπτονται οι νεοκοσμίτες για να θαυμάσουν τα δημιουργήματά τους. Αυτό  ονομάστηκε  από τους απογόνους τουρισμός.  Με τους απόγονους να χλευάζουν  τους τουρίστες  που τους τάιζαν, λέγοντάς τους:  «πως όταν εκείνοι έφτιαχναν παρθενώνες, αυτοί οι βάρβαροι ζούσαν ακόμα στα δέντρα. Και τρέφονταν με βελανίδια.»  Να μάθουν αυτοί!

 

Η αδράνεια όμως,  είναι ο προπομπός της παρακμής. Με πρώτο σημάδι,  το  φευγιό των προκομμένων,  στους νέους πολιτισμούς που αναδύονταν. Ώσπου σε κάποια στιγμή,  οι ρωμαλέοι Ρωμαίοι κυρίεψαν και τα απομεινάρια της πάλαι ποτέ ακμάζουσας  Ελλάδας.  Μα ευτυχώς,  την σεβάστηκαν. Με τον πολιτισμό στο λίκνο του,  να πέφτει σε χειμέρια νάρκη. Και με τους   προκομμένους Έλληνες να γεμίζουν  τις αυλές των νέων αυτοκρατοριών… 

 

Ο Ελληνικός πολιτισμός μπήκε σε καταστολή  για κάμποσους αιώνες. Για να τον ξανασυναντήσουμε στις εποχές του Βυζαντίου… Με πολλά σκαμπανεβάσματα: Από την αποθέωση μέχρι και την απαξίωση.  Μα όλα αυτά, εκτός των τειχών μας πλέον.  

 

Όταν και η βυζαντινή αυτοκρατορία έκλεισε τον κύκλο της,  η Ελλάδα έγινε εξ αγχιστείας, μέρος της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Περνώντας 400 ακόμα χρόνια υποταγής. Και με τον πολιτισμό σε βύθιση ξανά μανά.  Όταν ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και  η Οθωμανική αυτοκρατορία βαρούσε  και τη δική της διάλυση οι… Φιλέλληνες έσωσαν τους Έλληνες.  Και έβαλαν ένα χεράκι  στην λευτεριά τους. Με τους  Έλληνες να σκοτώνουν  εκ περιτροπής και την ώρα τους  και να σκοτώνονται και μεταξύ τους,  στους εμφύλιους. 

 

Από τις 158 στροφές του ΥΜΝΟΥ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΝ του Διονύσιου  Σολωμού,  κρατήσαμε ως νεοέλληνες, μόνο τις δυο πρώτες στροφές.  Κάνοντάς τες και  εθνικό μας ύμνο. Αν έχουμε την υπομονή να δρασκελίσουμε μέχρι και την 147η στροφή  θα διαβάσουμε κι αυτά που γράφει μεταξύ των άλλων ο εθνικός μας ποιητής. Μα που συνεχίζουμε να καμωνόμαστε,  πως αφορούν κάποιους άλλους:

«Μην ειπούν στο στοχασμό τους

Τα ξένα έθνη αληθινά:

Εάν μισούνται ανάμεσά τους

Δεν τους πρέπει ελευθεριά.»

Εκεί κοντά στην απελευθέρωση της Ελλάδας, η Ευρώπη σήκωνε επιτέλους κεφάλι και ταυτόχρονα και  την παντιέρα της βιομηχανικής επανάστασης. Μερικοί αποκληρωμένοι από το σύστημα  νεοέλληνες, την ανάγκην φιλοτιμίαν ποιούμενοι,  αντέγραψαν τις βιομηχανικές επαναστάσεις των …βελανιδοφάγων!   Στήνοντας δειλά-δειλά και τα πρώτα  φουγάρα της τοπικής  τους βιομηχανίας. 

 

Ακόμα και για αυτό ωστόσο,  το δαιμόνιο της φυλής, το είχε το αντίδοτό του: Που το έλεγαν συνδικαλισμό. Και για συμπλήρωμα,  η ράτσα υιοθέτησε  και κάτι ιδεολογικά  σλόγκαν που έλεγαν πως: «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη».  Τα φουγάρα πήραν των ομματιών τους  για  τις θάλασσες πλέον, πάνω  σε ποντοπόρα πλοία και με αλλοδαπούς ναυτικούς!   Και για τα μετόπισθεν  περίσσεψε   μονάχα  ο τουρισμός! Που σαν μας το χρωστούσε η οικουμένη, όφειλε  να κλίνει ευλαβικά το γόνυ του στους απογόνους. Και  να κάθεται με σταυρωμένα τα χέρια  για  να τον καταληστεύουμε…

 

Ακόμα και το πολίτευμα της Δημοκρατίας που εφεύραν οι πρόγονοι και το υιοθέτησαν οι πάντες στην οικουμένη,  σπάνια  ευδοκίμησε  στο λίκνο  του! Είτε επειδή οι πλειοψηφίες έπνιγαν  ξεδιάντροπα  χρόνια πίσω τις μειοψηφίες. Είτε επειδή οι πολίτες όπου άκουγαν δημοκρατία, το παράφραζαν  σε… ασυδοσία.  Είτε και επειδή κάτι μειοψηφίες της… μειοψηφίας,  έπαιρναν τη ρεβάνς τους εκδικητικά,  καβαλικεύοντας πλέον τις πλειοψηφίες.  Νομοτελειακά λοιπόν,  τα   κάνουμε κι εδώ από κούπες…

 

Μέσα στο λήθαργο  του κράτους, δεν  ήθελαν και πολύ κι   οι:  «ούνα φάτσα ούνα ράτσα» μετεξελιγμένοι   Έλληνες πολιτικοί, να προσπαθήσουν  να  γίνουν ...θεοί στη θέση του θεού!  Απολαμβάνοντας ως μοναδικός κληρονόμοι,  μονάχα τις θεϊκές του διακοπές με το που καταλάμβαναν  την εξουσία .  Στον τόπο των διακοπών του ίδιου του θεού... Τριακόσιες εξήντα πέντε μέρες το χρόνο αν είχαν  το θεό τους. Κι ας καιγόταν η Ελλάδα από τις πυρκαγιές τα καλοκαίρια. Κι ας πνιγόταν στη λάσπη η χώρα,  από τις παρελκόμενες  Φθινοπωρινές  πλημμύρες! 

 

Ένας τρόπος  περίσσεψε   για  να νοικοκυρευτούμε ως λαός:  Το νοικοκύρεμά μας από κάποιους… άλλους. Με υπογραφές και με μνημόνια!

 

Και τώρα; Τι κάνουμε τώρα ορέ πατριώτες;  Προβλέψεις κάνουμε απλά. Αν δεν τις αφήσαμε κι αυτές για τον Άγιο Παΐσιο  δηλαδή.

 

Η ελληνική  καθημερινότητα κατά τα γραφάς λοιπόν, θα συνεχιστεί  άσχημη,  για κανάν αιώνα ακόμα,  όπως τα καταφέραμε. Με τις κληρονομιές των  απογόνων  να διαμοιράζονται σε όποιους τις βάζουν στο μάτι. Κουρσεύοντας: Ιστορία και γη. Νομοτελειακό κι αυτό: Ότι δεν εξελίσσεται  και δεν συντηρείται,  ξεπερνιέται από τον χρόνο. Και το καταπίνουν τα χορτάρια...

 

Με δημοκρατική  ελευθερία  τώρα πλέον υποτίθεται. Μη ξέροντας ωστόσο σε πολλές περιπτώσεις, που  περίπου  θα χρησίμευε στη ράτσα,  αυτή η ελευθερία...

 

Οι δυο τελευταίες κατοχές της Ελλάδας, έμελε να είναι -κατά σύμπτωση-  από τους ίδιους κατακτητές. Με διαφορετικά, μονάχα τα ...πολεμικά  μέσα σε κάθε κατοχή:

 

Αυτή τη φορά οι κατακτητές Γερμανοί, δεν ...δανείστηκαν -ανεπιστρεπτί- τον κρατικό  χρυσό,  που κρατούσαμε στα θησαυροφυλάκια της Τράπεζας της Ελλάδας, εκεί κατά το 1942. Αυτή τη φορά ήρθαν να μας ...αγοράσουν. Με τον παρά στο χέρι και  κοψοχρονιά. 

 

Και με τα λάπ-τοπ παραμάσχαλα. Με παρά που ήταν δικός μας,  μας αγόρασαν πάντως.  Μέχρι που μας τον ξανα-δάνεισαν... Ένα πράγμα φωνάζουν από τη μέρα που ήρθαν,  αυτοί οι κατοχικοί πραγματευτάδες και όχι με τα τανκς αυτή τη φορά, αλλά  τα lap-top: 

 

Πουλήστε, πουλήστε, πουλήστε. Ε που να σκάσετε και να πλαντάξετε πια: Ξεπουλήσαμε κι άμε στο διάολο….

 

Κάποιοι οραματιστές πολιτικοί πάντως,  έκρουσαν νωρίς τον κώδωνα του κινδύνου. Διαπιστώνοντας έγκαιρα, πως η χώρα ήταν:  «ένα... απέραντο φρενοκομείο.» Κι όταν κάτι τέτοιο, αρθρώνεται ...αυτοπροσώπως από  τον πρόεδρο του φρενοκομείου -που παρέμεινε ωστόσο πρόεδρος του... φρενοκομείου- το πράγμα αμετάκλητα   είχε φτάσει στο : "μη παρέκει". 

 

Μια εικόνα χίλιες λέξεις λένε οι σοφοί! Επειδή όμως η αφεντιά μου  δεν έχει μήτε  το πενάκι μα μήτε  το μυαλό του ΚΥΡ(ιακόπουλου) που σε μια γελοιογραφία του έγραψε: 

 

«Οι αρχαίοι ημών πρόγονοι πέτυχαν σε όλα εκτός από ένα: Τους απογόνους τους»,  προσωπικά  κατέφυγα αναγκαστικά στις χίλιες λέξεις. 

Με το συμπάθιο  αν σε κούρασα ορέ νεοέλληνα. Στο υπόσχομαι πάντως πως στην επόμενη απόπειρα,  θα γίνω κι εγώ γελοιογράφος:  Και ΚΥΡ στη θέση του ΚΥΡ! Αμ πώς;

Vas.Vel. 

 

Προσθήκη σχολίου

Όλα τα σχόλια υποβάλλονται σε έλεγχο μετά την υποβολή τους και πριν τη δημοσίευσή τους.

Newsletter
Εγγραφείτε στο Newsletter μας για να λαμβάνετε ενημερώσεις για τη σελίδα μας