Για να σας παρέχουμε την καλύτερη online εμπειρία η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies.

Εάν δεν αλλάξετε τις ρυθμίσεις του προγράμματος περιήγησης, συμφωνείτε με αυτό. Μάθε περισσότερα...

Συμφωνώ

Cookies Για να εξασφαλίσουμε τη σωστή λειτουργία του ιστότοπου, μερικές φορές τοποθετούμε μικρά αρχεία δεδομένων στον υπολογιστή σας, τα λεγόμενα «cookies». Οι περισσότεροι μεγάλοι ιστότοποι κάνουν το ίδιο. Τι είναι τα cookies; Τα cookies είναι μικρά αρχεία κειμένου τα οποία ένας ιστότοπος αποθηκεύει στον υπολογιστή σας ή στην κινητή σας συσκευή όταν επισκέπτεστε αυτόν τον ιστότοπο. Με τον τρόπο αυτό, ο ιστότοπος θυμάται τις ενέργειές σας και τις προτιμήσεις σας (όπως γλώσσα, μέγεθος γραμματοσειράς και άλλες προτιμήσεις απεικόνισης) για ένα χρονικό διάστημα, κι έτσι δεν χρειάζεται να εισάγετε τις προτιμήσεις αυτές κάθε φορά που επισκέπτεστε τον ιστότοπο ή φυλλομετρείτε τις σελίδες του.

Πως χρησιμοποιούμε τα cookies;

Ορισμένες από τις σελίδες μας χρησιμοποιούν cookies για:

να αποθηκεύουν τις προτιμήσεις σας για την εμφάνιση του zougla.gr. να εμφανίζονται διαφημίσεις σχετικές με τα ενδιαφέροντά σας.

την εκτέλεση βασικών λειτουργιών του site, όπως την προσθήκη προϊόντων στο καλάθι. την αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας των διάφορων λειτουργιών του site, με τη βοήθεια του Google Analytics.

Επίσης, ορισμένα βίντεο ενσωματωμένα στις σελίδες μας χρησιμοποιούν cookies για να συγκεντρώνουν ανώνυμα στατιστικά στοιχεία για τον τρόπο με τον οποίο φθάσατε ως το συγκεκριμένο σημείο και για το ποια βίντεο επισκεφτήκατε. Η ενεργοποίηση αυτών των cookies δεν είναι απαραίτητη για τη λειτουργία του ιστότοπου αλλά, μέσω αυτών θα έχετε δυνατότητες για καλύτερη φυλλομέτρηση. Μπορείτε να διαγράψετε αυτά τα cookies, ή να αποκλείσετε την πρόσβαση σε αυτά, αλλά αν το κάνετε ορισμένα χαρακτηριστικά του ιστότοπου ίσως να μην λειτουργούν ικανοποιητικά. Οι πληροφορίες που σχετίζονται με τα cookies δεν χρησιμοποιούνται για να σας ταυτοποιήσουν προσωπικά και έχουμε τον απόλυτο έλεγχο των δεδομένων του μοτίβου.

Πώς να ελέγχετε τα cookies

Μπορείτε να ελέγχετε και/ή να διαγράφετε τα cookies ανάλογα με τις επιθυμίες σας. Μπορείτε να διαγράψετε όλα τα cookies που βρίσκονται ήδη στον υπολογιστή σας, όπως και να ρυθμίσετε τους περισσότερους φυλλομετρητές κατά τρόπο που να μην επιτρέπουν την εγκατάσταση cookies. Ωστόσο, στην περίπτωση αυτή, ίσως χρειαστεί να προσαρμόζετε εσείς από μόνοι σας ορισμένες προτιμήσεις κάθε φορά που επισκέπτεστε έναν ιστότοπο, και επίσης ενδέχεται να μην λειτουργούν και μερικές υπηρεσίες.

Απωθημένο:  Έγινα «σκιώδης» πρωθυπουργός για μια μέρα! (ψυχογράφημα)

08.07.2019 15:20
Σχολιάστε πρώτοι!

Το τηλέφωνο κουδούνισε άγαρμπα μέσα στα άγρια χαράματα. Στη γραμμή, ήταν ο αυριανός πρωθυπουργός. Αναγνώστης -που και που- στο ΓΕΛΙΟ…ΣΤΑΣΙΟ χρόνια πίσω και γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε. Ετούτη όμως, ήταν η πρώτη φορά, που μου γύρεψε ρουσφέτι! Να του γράψω ήθελε τον λόγο του στο Υπουργικό Συμβούλιο…


Δεν «ψάρωσα», δεν αγχώθηκα, δεν ψάχτηκα, δεν…δεν…δεν… Απλά τον προειδοποίησα -και μαζί μ’ εκείνον και τους αναγνώστες της στήλης από εδώ και κάτω- πως ο λόγος που θα του έγραφα θα ήταν: Μακρύς, ακατάλληλος για κολλημένους, θα έκαμνε κακό στην… υγεία των διεθνιστών και των υπερ-εθνικιστών εξ αδιαιρέτου και θα ξεκινούσα από μια… λευκή σελίδα. Συμφώνησε σε όλα. Μένει να συμφωνήσουν προκαταρκτικά και όσοι συνεχίσουν την ανάγνωση.


Ιδού λοιπόν ο λόγος του πρωθυπουργού, στο νέο Υπουργικό του Συμβούλιο:


«Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
καλή δύναμη και καλά αποτελέσματα στο δύσκολο έργο σας. Έχω το προνόμιο να είμαι ο πρώτος Έλληνας που απευθύνεται στην νέα κυβέρνηση της χώρας και ο τελευταίος οπαδός, που χαιρετίζει την Κυβέρνηση του χώρου της Νέας Δημοκρατίας. Μια κυβέρνησης που το κόμμα και ο χώρος την εκχωρούν πλέον στη χώρα.


Στην πολιτική τόσα χρόνια, ένα πράγμα με τρόμαξε πραγματικά: Το «κρέμασμα» της ελπίδας του απελπισμένου, σε ένα σύστημα, το οποίο όλοι μας, λίγο-πολύ απαξιώσαμε. Και σε ένα σύστημα, που ελάχιστα πλέον εμπιστεύονται οι πάντες.


Κυριολεκτικά, είμαστε η τελευταία ελπίδα του… απελπισμένου. Που δεν είχε να χάσει το παραμικρό πριν από εμάς. Περνώντας υπομονετικά απ τα crash test, στα τέστ κοπώσεως. Με τον ίδιο πλέον λαό να διεκδικεί νομοτελειακά σχεδόν, τα πάντα πλέον από εμάς. Με τα συναισθήματά του συν τω χρόνω, να μετατρέπονται σε ένστικτα. Της επιβίωσης ένστικτα κατά βάσιν.


Η ανοχή στην νέα Κυβέρνηση, είναι το τελευταίο ανάχωμα ανάμεσα: στην ελπίδα του απελπισμένου και την εξέγερση. Μιας και δεν υπάρχει χειρότερη απαξία, από την προσομοίωση των πάντων στο… τίποτα. Από την οικονομία μέχρι και την απλή καθημερινότητα! Το «μοτο» μας στο θέμα είναι απλό: Περισσότερη ζωή στην παλλαϊκή μας πολιτική και λιγότερη πολιτική στην ζωή των πολιτών.


Θα πρέπει να διατηρήσουμε την κοινωνία μέχρι να αρχίσει να αποδίδει το έργο μας, στα επίπεδα του απλού… αναβρασμού. Εξημερώνοντας τα ένστικτα και προσαρμόζοντάς τα στις λογικές.


Ωστόσο, δεν φτάνει από μόνος του ο διασώστης, για να διασωθεί ότι τέλος πάντων ακόμα διασώζεται. Πρέπει και εκείνοι που βρίσκονται στο πλατύσκαλο του πνιγμού, να το θέλουν εξίσου και να συνταχθούν μαζί μας. Στην υπόθεση της διάσωσής τους…


Ως κυβέρνηση, σε κάθε περίπτωση, θα κάνουμε το άριστο. Το «εφικτό» για τον τόπο φαντάζει λίγο και φτωχό. Ούτε καν το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε, δεν αρκεί πια. Τι μας μένει; Το θαύμα. Παρεμβαίνοντας σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας και ταυτόχρονα.


Απενοχοποιώντας τον πλούτο, μα δαμάζοντας ταυτόχρονα και τη φτώχεια. Μέσα από την παραγωγή νέου πλούτου. Κάτι που θα πρέπει να γίνει κατανοητό στον κόσμο. Δύσκολο; Ίσως. Ακατόρθωτο; Για πολλούς. Θαύμα; Για όσους δεν πιστεύουν στους εαυτούς τους.


Για τους οικονομολόγους του τραπεζιού έχω έναν στόχο: Αντί τα οικονομικά Υπουργεία να παίρνουν τα δύο από τα δύο ευρώ απευθείας από την ξεχειλωμένη τσέπη των φορολογούμενων, θα συνεχίσουν να παίρνουν και πάλι τα… δύο Ευρώ. Μα από τα πέντε νέα ευρώ, που θα διασφαλίσουμε με την νέα παραγωγή εργασίας και ευκαιριών! Και μιλώ για το μεγάλωμα της δημόσιας πίτας που λέγεται ΑΕΠ. Που οι οικονομικοί υπουργοί θα αυγατίσουν.


Το χρηματιστήριο -που για μένα δεν λέει απολύτως τίποτε στην σημερινή Ελλάδα, στο οποίο Χρηματιστήριο εντελώς στρεβλά πλούσιοι και φτωχοί, λήστευαν τους… πάμφτωχους και στο τέλος το ίδιο το κράτος του- εκτοξεύτηκε πολύ πριν εκλογή μας.


Πριν καν να αναγνωστούν, οι προγραμματικές μας δηλώσεις για φαντάσου! Αυτό λέγεται στις… αγορές, «κλίμα» εμπιστοσύνης. Στην δική μου πολιτική μα και την οικονομική αργκό, λέγεται απλά: φούσκα. Διαφωνώ με τα… κλίματα μα για την ώρα τα κρατάω. Απλά ως ένα εργαλείο.


Μας μένει να εγγυηθούμε τη σταθερότητα. Ως αποτέλεσμα της κυβερνητικής μας σοβαρότητας. Οι συνακόλουθοι ποιοτικοί δείκτες ωστόσο, χρειάζονται πολλαπλάσιο οικονομικό χρόνο για να ανακάμψουν. Σ΄ αυτούς βλέπετε, δεν αρκούν τα… «κλίματα».


Η οικονομία χρειάζεται ένα ηλεκτροσόκ. Μένει στην πολιτική σας, να βρει τη σωστή πρίζα. Ακόμα και αν αυτή η πρίζα δεν υπάρχει, η πολιτική πρέπει να την κατασκευάσει. Όλα αυτά τα χρόνια της κρίσης, μας έκαναν όλους σοφότερους. Ακόμα και εμάς τους πολιτικούς για φαντάσου!


Κάμποσους ακόμα και από το σινάφι μας ωστόσο, τους ξέβρασαν οι κρίσεις στα βράχια. «Χακάροντάς» τους, σαν… αμπελοφιλόσοφους.


Μην έχετε την παραμικρή αμφιβολία, πως το στοίχημα της ζωής, από όλο το «σοφό» σινάφι μας, θα το κερδίσουν μόνο οι τολμηρότεροι. Με τους ακυρωμένους και αγκυλωμένους της συνομοταξίας μας, σταθερά απέναντί μας και στα… κάγκελα. Ευθύνη μας θα είναι να αποδείξουμε στον περισσότερο κόσμο, πως αν συνεχίσουν οι λίγοι να το κάνουν, θα το κάνουν χωρίς αιτία.


Ορθώς στις δημοκρατίες τα δικαιώματα του κάθε ανθρώπου, είναι απόλυτα σεβαστά. Αρκεί να γίνονται εξίσου σεβαστά με τα δικαιώματα και του… Συνανθρώπου! Αυτό θα είναι το στίγμα της πολιτικής μας από σήμερα και πέρα: Τα δικαιώματα του Συνανθρώπου!


Δεν θέλω να ακούσω από Υπουργικά χείλη και για την κάθε προηγούμενη Κυβέρνηση το επιμύθιο: «Ναι αλλά κι εσείς κάνατε...». Δεν κοιτάμε ποτέ πίσω. Παρά μόνο στο… παρκάρισμα! Τα λάθη των προηγούμενων, αναδεικνύονται με δύο τρόπους: Είτε με την συνεχή υπενθύμισή τους και με το: «λύκος στα πρόβατα» που σύντομα ξεφτίζει είτε με την υιοθέτηση του σωστού. Προτιμώ σαφώς τον δεύτερο τρόπο.


Λιγότερο κράτος υποσχεθήκαμε κι αυτό θα επιδιώξουμε. Και φυσικά μέσα στο κράτος συμπεριλαμβάνεται και η κυβέρνηση. Με μηδενικές κυβερνητικές παρεμβάσεις στους υπόλοιπους θεσμούς.


Την πολυτέλεια, της όποιας παρελθοντολογίας τέλος πάντων, αφήστε την για τον πρωθυπουργό της χώρας. Όταν κατατριβόμαστε με τα… «σαν σήμερα» εντελώς αποπροσανατολιστικά, χάνουμε τα … αυθεντικά «σήμερα».


Την… λογοτεχνική λέξη «αφήγημα», δεν θέλω να την ακούσω ποτέ από πολιτικό συνεργάτη μου. Αφηγήματα, επινοούν μόνο οι… παραμυθάδες. Οι μηχανοδηγοί αυτής της αμαξοστοιχίας, σέρνουν τραίνα. Με γκάζια και φρένα. Και εν τέλει και με προορισμούς.


Ακόμα και μια «κακή» απόφαση, είναι δυο φορές καλύτερη, από την οποιαδήποτε αναποφασιστικότητα. Μια κακή απόφαση βλάπτει μερικούς. Το ευτύχημα είναι πως αυτή διορθώνεται. Η αναποφασιστικότητα ωστόσο, βλάπτει τους πάντες. Κι εκείνο που δεν διορθώνεται, είναι το χάσιμο του χρόνου και… των τραίνων της γραμμής.


Το Υπουργικό μας συμβούλιο, πρέπει να σηκώσει έναν ακόμα σταυρό: Την επανεκκίνηση και της δημοσιογραφίας! Στις δημοκρατίες, η τέταρτη εξουσία, αυτή του τύπου και πολύ σωστά, είναι προορισμένη να μιλάει. Μέσα από τα ρεπορτάζ της ωστόσο. Μόνο που τεμπέλιασε, ακόμα και αυτή η εξουσία...


Αντί λοιπόν η δημοσιογραφία, να πολιτικολογεί ανηλεώς, πρέπει να ξαναγυρίσει στην δουλειά που είναι ταγμένη και στα ρεπορτάζ της. Τα οποία «ρεπορτάζ» τα ανέθεσε σε εμάς τους πολιτικούς και τις… διαρροές μας. Οι… αναρμοδιότητες αυτές, πρέπει να ξεκαθαριστούν εφάπαξ: Οι δημοσιογράφοι να πολιτικολογούν λιγότερο και οι πολιτικοί να μη …δημοσιογραφούν καθόλου.


Δια ταύτα, που λένε και οι νομικοί: Η πρώτη διαρροή των συζητήσεών μας από τον οποιοδήποτε, θα είναι και η τελευταία κυβερνητική του πράξη, μετά το κλείσιμο του ματιού του.


Από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο, δεν θέλω απαντήσεις για τις απαντήσεις. Θέλω ξεκάθαρες θέσεις. Ειδάλλως, επιφυλάξεις. Με τις δικές μας σε κάθε περίπτωση απαντήσεις, την αμέσως επόμενη μέρα. Το αργότερο.


Σε κάποιες έκτακτες περιπτώσεις, η πολιτική της επόμενης μέρας, είτε και η διόρθωση μιας αποτυχημένης πολιτικής σας, θα προαναγγέλλεται και από κάποια προσωπικά μου διαγγέλματα. Να εύχεστε, να μην υπάρξει αναγκαιότητα, μήτε για ένα προσωπικό μου, τηλεοπτικό διάγγελμα στη διάρκεια της θητεία σας! Γιατί αν χρειαστεί να το κάνω, πάει να πει, πως υποκαθιστώ κάποιον, που δεν έκανε καθόλου καλά τη δουλειά του.


Όταν χρειάζονται δυο άνθρωποι για τη δουλειά του… ενός, είναι προφανές, πως στο τέλος της ημέρας, ο ένας από τους δύο περισσεύει. Αν μου αποδείξετε πως εκείνος που περισσεύει στο τέλος της ημέρας είμαι εγώ, να είστε σίγουροι πως θα απομακρύνω και τον εαυτό μου από τη θέση μου. Αφήνοντας την σε κάποιον άλλο. Πιο άξιο.


Το χειρότερο επάγγελμα στον κόσμο- έγραψε κατ’ επανάληψη ο διεθνής τύπος- είναι να είσαι Υπουργός στην Ελλάδα! Επικεφαλής της λίστας των… αξιοθρήνητων προφανώς θα είναι, ο πρώτος τη τάξη Υπουργός αυτής της χώρας: Ο Πρωθυπουργός της. Μην παραπονεθείτε ποτέ και για τίποτε λοιπόν.


Την αναρρίχηση των κυβερνήσεων στην εξουσία, την χρωστούνε οι κυβερνήσεις στα κόμματά τους. Κόμματα …οικοτεχνίες πάντως και στην πλειοψηφία τους φορείς μιας ιδεολογίας του χθες. Μα κατ΄ ανάγκην και εργοστάσια παραγωγής και μιας πολιτικής μπεσαμέλ του σήμερα, χάρις στα «ψηφο- δάνεια.»


Την κάθε μέρα της παραμονής της κυβέρνησής μας στην εξουσία, θα τη χρωστούμε πλέον, στα αντιπολιτευόμενα κόμματα. Είμαστε και θα παραμείνουμε μέχρι το τέλος μας κοντολογίς η Ελληνική Κυβέρνηση. Και μόνο. Τα αντιπολιτευόμενα κόμματα θα τα χρειαστεί ο τόπος κι εμείς σίγουρα, στις μελλοντικές συγκυβερνήσεις μας μαζί τους.


Στην ατζέντα μας, δεν υπάρχουν αριστερές, δεξιές και κεντρώες επιλογές. Υπάρχουν εθνικές επιλογές. Και αυτές θα υιοθετήσουμε. Είτε αυτές εκπορεύονται από το θεό, είτε από τον… διάολο. Ο «διεθνισμός» της Αριστεράς έβλαψε το έθνος εξίσου με τον εθνικισμό της δεξιάς και τις πατριδοκαπηλίες της. Μα εκείνο που δαιμονοποιήθηκε τελικά, είναι ο πατριωτισμός των Ελλήνων. Δεξιών και αριστερών Ελλήνων. Πασχίζοντας να επιπλεύσει στο κατακάθι του λαϊκισμού και της λαοκαπηλείας. Ας μου επιτραπεί ο νεολογισμός.


Ειλικρινά, δεν θα έχω το παραμικρό πρόβλημα, αν νομοσχέδιά μας προς τη σωστή κατεύθυνση εξυπακούεται, καταψηφιστούν στη βουλή. Από συμπολίτευση και αντιπολίτευση. Εξ…αδιαιρέτου.


Αλλάζει ριζικά και η… παραδρομή του… «σοφού» νομοθέτη από αύριο. Με την ευτελισμένη πολιτική πρακτική ίσαμε τώρα: να νομοθετούνται, πρώτα τα …παραθυράκια και ακόμα χειρότερα, πρώτα τα …προνόμια. Για να πασαλείβουμε μετά και το σκυρόδεμά μας γύρω- γύρω. Που το βαφτίζουμε και νόμο τρομάρα μας. Εμείς οι πρώτοι παράνομοι.


Η εκπαραθύρωση των… παραθύρων από τους… νόμους, είναι ο προσωπικός σας πήχης. Τα νομοθετικά οικοδομήματά μας, θα είναι τυφλά. Χωρίς κερκόπορτες και παραθυράκια. Και έτσι, τυφλούς θα παραδώσουμε τους νόμους μας, σε μια τυφλή επίσης δικαιοσύνη.


Ένας ηλίθιος νόμος για παράδειγμα είναι ο νόμος που απαιτεί από κάποιον άνεργο που θέλει να βγει με μειωμένη σύνταξη, τέσσερις μήνες δουλειάς για κάθε ένα από τα πέντε τελευταία πέντε χρόνια της …ανεργίας του. Σάμπως οι άνεργοι να παραμένουν άνεργοι από χόμπι!!!


Η απλή αλλαγή μιας σελίδας, αποτελεί βήμα σημειωτόν. Βιβλίο πρέπει να αλλάξουμε! Δημιουργώντας λειτουργικούς νόμους και αγνοώντας τα προνόμια. Ψυχές έχουμε να διαχειριστούμε λοιπόν. Απλά και μόνο ψυχές...


Και με τους εταίρους μας θα διαπραγματευτούμε. Έντιμα και ορθολογιστικά! Σε μια διαπραγμάτευση, κάτι δίνεις και κάτι παίρνεις. Η πρακτική των τελευταίων διαπραγματεύσεων της χώρας απέδειξε, πως εμείς δίναμε ότι δίναμε από τα υστερήματα του λαού μας πάντα μα όλα τα υπόλοιπα μας… τα έπαιρναν! Και αν όχι πάνω στην καθαυτή διαπραγμάτευση, μα στην επόμενη αξιολόγηση. Είτε και στο πρώτο μεσοπρόθεσμο.


Αποδείξαμε εύκολα και χρόνια τώρα προς τα έξω, πως είμαστε αναξιόπιστοι ως Έλληνες. Προσποιούμενοι στο εσωτερικό, τους υπέρ-Έλληνες. Είχαμε ανάγκη ως έθνος τα δανεικά για να επιβιώσουμε μα την ίδια στιγμή, εσωκομματικά τα αμφισβητούσαμε, λογαριάζοντας τα, ως… επονείδιστο χρέος!


Η απελπισία ενός λαού, φτάνει στο «μη παρέκει», όταν συνειδητά επιλέγει για πρωθυπουργό του, τον αποδεδειγμένα πιο έμπειρο περί …στην απειρία! Γι αυτούς τους απελπισμένους , θα είμαστε εδώ. Ξεγυμνώνοντας ως κυβέρνηση όλων των Ελλήνων και τους… Ελληνάρες όλων των Κυβερνήσεων.


Εκείνος ωστόσο ο… λαός από τον λαό, που κορόιδεψε τους υπόλοιπους το κράτος και τους οποιουσδήποτε θεσμούς, θα τιμωρηθεί. Όταν το άνομο μένει στο απυρόβλητο, τότε το ευνομούμενο, μοιάζει με ηλιθιότητα. Από… επιλογή!


Ένας Υπουργός Γεωργίας, μιλώντας σε συνεταιριστές της Κρήτης είπε κάποτε, πως «αν τα στρέμματα και οι αποδόσεις που δηλώθηκαν επί της εποχής του -των κοινοτικών επιδοτήσεων γαρ ένεκεν- ήταν πραγματικές, η Κρήτη μας θα έπρεπε να είναι επιεικώς… τριώροφη.»


Η Ελληνική γη θα μας θρέψει. Καλλιεργώντας σ΄αυτήν όμως, μόνο αυτά που χρειαζόμαστε. Οι χωματερές, γέμισαν σε προηγούμενες εποχές, από αχρείαστα αγροτικά προϊόντα. Που συνεχίζουμε ωστόσο να καλλιεργούμε. Για να τα ξανά- θάψουμε.


Νέες και πρωτοποριακές καλλιέργειες θα επιδοτηθούν από την Κυβέρνησή μας. Με χρήματα που προσωπικά, ξέρω πολύ καλά από πού θα διεκδικήσω. Η «καλλιέργεια» για την καλλιέργεια και για τις «τεμπέλικες» επιδοτήσεις και μόνο, απέχει όσο η γη από τη σελήνη, σε σχέση τα οράματά μας.


Ο θεός αυτής της χώρας, προνόησε να μας προικίσει με όλα τα καλούδια της φύσης του, για να παράγουμε τα πάντα για την επιβίωσή μας ως έθνος. Μα και για να εξάγουμε …επιβίωση. Η κυβερνητική μας πρόνοια, περιορίζεται στο να πείσουμε τους πολίτες μας, πως: «Συν Αθηνά και χείρα κίνει». Η Αθηνά, είναι δική μας υπόθεση. Η χείρα, δική τους.


Τα «τσουβαλιάσματα» του τύπου: «όλοι», «όλα», «οι πάντες», «τα πάντα», «κανένας», «απαξάπαντες» «καθένας και καθεμιά», «μηδενός εξαιρουμένου» και κάμποσες ακόμα τέτοιες φούσκες της πολιτικής των τηλεοράσεων και του τίποτα, το μόνο που καταφέρνουν, είναι να δημιουργούν τόσες κρυψώνες σε μια κοινωνία- που της αρέσει σαν κολασμένη και το… κρυφτούλι- όσες και οι τετρακόσιες «αναμνηστικές σούρες» της σκλαβιάς μας στις φουστανέλες των Ευζώνων. Που φυλάγουν το μνημείο, ακριβώς από κάτω μας, στην πλατεία. Μόνο που κρυφτό, τελειώνει πάντα με φτύσιμο!


Η δημόσια διοίκησή μας, θα πρέπει να φτάσει στο σημείο, να ξέρει τον κάθε μας πολίτη όχι μόνο σαν έναν απρόσωπο αριθμό. Μα να τον αναγνωρίζει με το ονοματεπώνυμό του, τις ανάγκες του, τις ιδιαιτερότητες του, τις αδυναμίες του μα και με τις δυνατότητές του. Απαλείφοντας σε κάθε περίπτωση από την έννοια «διοίκηση», το θυμικό των υπαλλήλων του κράτους.


Αντικαθιστώντας αυτό το θυμικό, με νόμους. Καθιερώνοντας την ηλεκτρονική ισονομία. Την οποία εμπιστεύομαι πιο πολύ. Στις… αμεροληψίες της. Μόνο έτσι θα καταφέρουμε να μη πέσουμε ξανά στην παγίδα, να νομοθετούμε συνειδητά το… παραθυράκι. Μεροληπτώντας μετά βίας για πενήντα μόλις νοματαίους. Που ανακαλύπτουν… «εμπνευσμένα» θαρρείς, τις γκρίζες περιοχές των νομοσχεδίων. Λουφάζοντας εκεί. Ανάμεσα σε πολλές χιλιάδες, ομαδοποιημένες και «παρεμφερείς» περιπτώσεις.


Στις συσκέψεις μας, επαναλάμβανα επίμονα, πως αν ο Θεός έδινε μια κοινή γλώσσα σε όλη την ανθρωπότητα, οι Έλληνες θα ξανάκαναν αυτή τη γλώσσα… Βαβέλ. Με κάτι τραγικούς πολιτικούς το κατόπι, να νομοθετούν πρόθυμα. Με γνώμονα; Τα συμφέρονται και μόνο, πενήντα, τριακοσίων, άντε χιλίων φροντιστηρίων ξένων γλωσσών στη χώρα. Τόσο καλά!


Τέρμα οι νομοθεσίες του παρεμπιπτόντως λοιπόν. Οι αντιπολιτεύσεις στις δημοκρατίες, έχουν πάντα τον πρώτο δημόσιο λόγο. Μα οι κυβερνήσεις έχουν, την τελευταία δημιουργική πράξη. Προσωπικά θα μου αρκεί, πως ο λαός θα το ξέρει. Μήτε τον αιφνιδιάζουμε μα ούτε και καταπατούμε τα άτυπα συμβόλαια μαζί του.


Οι κοινοβουλευτικές θητείες, έχουν συγκεκριμένο ορίζοντα. Τα προβλήματα που πρέπει να λύσουμε, δεν έχουν ημερομηνία λήξης. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς μας, μας χρειάζονται δύο γεμάτες τετραετίες, για ένα αποτελεσματικό ρεκτιφιέ αυτού του κράτους. Αισιοδοξώ, πως ακόμα και αν δεν το αποδέχτηκε αυτό ο λαός, τουλάχιστον το ανέχθηκε.


Όλα αυτά βέβαια, υπό την προϋπόθεση πως το κράτος εκπροσωπείται από τους θεσμούς τους. Που εκλέγονται ή καθαιρούνται από το λαό. Κράτος, δεν μπορούν να γίνουν οι ΜΚΟ και οι ακραίες ομαδούλες. Που δεν εκλέγονται από κανέναν, δεν λογοδοτούν σε κανέναν και δεν εκπροσωπούν κανέναν. Εκτός από τα συμφέροντα κάποιων επιτήδειων οι περισσότερες. Καταπατώντας και τους νόμους.


Κάθε αναφορά από σήμερα και μετά στο παρελθόν, θα αποτελεί ένδειξη αδυναμίας, της αντιμετώπισης του παρόντος. Και προσπάθεια υπεκφυγής απέναντι στο μέλλον. Είμαστε η μόνη κυβέρνηση στην ιστορία του Ελληνικού έθνους, που εκλέχτηκε με πολιτικές υποθήκες: τις θυσίες και τα δάκρυα του λαού της. Θυσίες με ελπίδα πάντως.


Εγκαινιάζοντας την αποκατάσταση της κοινωνικής μας δικαιοσύνης, από εκείνα τα στρώματα της κοινωνίας, που έκλαψαν λιγότερο από όσο τους αναλογούσε μέχρι τώρα. Μετατρέποντας τα αναφιλητά εκείνων που πλήρωσαν το βαρύτερο μάρμαρο της κρίσης, σε κοινά δάκρυα. Και πιστέψτε με, η διαφορά είναι μεγάλη.


Η ανεργία που ήταν σύμμαχος μέχρι την εκλογική νίκη για τα κόμματά μας στην αντιπολίτευση, μετατρέπεται σε θανάσιμο εχθρό για την κυβέρνηση. Στον ελάχιστο αποδεκτό κυβερνητικό μας χρόνο, η ανεργία θα πρέπει να πάψει να αποτελεί την πρώτη επιδοτούμενη εργασιακή… ειδικότητα της χώρας.


Η διασφάλιση ενός μισθού -ακόμα και λιγότερου αξιοπρεπούς σε πρώτο χρόνο μα εγγυημένου τουλάχιστον- σε συνδυασμό με τις άοκνες προσπάθειές μας για …εξανθρωπισμό αποδοχών και συνθηκών εργασίας, θα είναι το δώρο μας, για τα δύο εκατομμύρια άνεργους και υποαπασχολούμενους συμπολίτες μας. Με μια οποιαδήποτε δουλειά για αρχή.


Καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή. Μα και καμιά ντροπή, δεν θα πρέπει να την αφήσουμε να εξελιχθεί σε… δουλειά! Περιφέροντάς την στα κανάλια…Έχω υπ΄ όψιν μου, κάποιες περιπτώσεις «εικονικών άνεργων» που στάλθηκαν από τον ΟΑΕΔ, σε δύο και τρεις δουλειές, στις οποίες ποτέ τους δεν πάτησαν.


Όπως ξέρω και κάτι δανειολήπτες, -εντός εισαγωγικών το δανειολήπτες- που πήραν στεγαστικά δάνεια. Αγόρασαν σπίτια με αυτά, τα νοίκιασαν σε άλλους με αδήλωτα ενοίκια εννοείται, δεν ξαναπλήρωσαν δόση δανείου από την αρχή της κρίσης και μετά, καλύφθηκαν πίσω από τον νόμο Κατσέλη, περιμένοντας ξεδιάντροπα από όλους τους υπόλοιπους μας, να ανακεφαλαιώνουμε τις κατακόκκινες τράπεζες. Εξ αιτίας των κόκκινων δανείων τους.


Την πραγματική ανέχεια των δανειοληπτών θα την αντιμετωπίσουμε. Μα τις εικονικές πραγματικότητες των επιτήδειων, θα τις τσακίσουμε.


Το αγαθό της εργασίας, είναι δικαίωμα του πολίτη και υποχρέωση του κράτους και έτσι ακριβώς θα το αντιμετωπίσουμε. Μα επιτέλους, με έναν ρεαλιστικό ορίζοντα ανάκαμψης και της αγοράς εργασίας. Που περιμένω να μου τον στοιχειοθετήσετε τεχνοκρατικά. Για να περιληφθεί στις προγραμματικές μας δηλώσεις. Δια στόματός σας.


Κλείνοντας τη παρένθεση της ανεργίας και της… αεργίας, εφιστώ την προσοχή σας κύριε Υπουργέ της Δημόσιας Διοίκησης, σε κάτι παρεμπιπτόντως αυτονόητο: Και δουλειά πρέπει να βρούμε σε μια σημαντική μερίδα των υπαλλήλων του ευρύτερου δημόσιου τομέα. Και όχι μόνο μισθό. Μισθός χωρίς εργασία, δεν… προβλέπεται μήτε καν, από τον δαίμονα της… Χρεοκοπίας!


Οποιαδήποτε υπονόμευση αυτού του ορίζοντα, με αστοχίες είτε και με μωροφιλοδοξίες, δεν θα δικαιούται καν μια δεύτερη ευκαιρία. Αν τυχόν επικρατήσει το σκοτάδι παντού, είμαι ο τελευταίος που θα ήθελα να συνταχθεί στο πλευρό των σκοταδιστών.


Γιατί πολύ απλά, δεν θα έχουν πια μέρος να κρυφτούν. Οι σκοταδιστές. Κλείνοντας αυτή τη σημερινή μας συνάντηση σας λέω και τούτο: Δεν θα συμβιβαστώ με οτιδήποτε λιγότερο, από το άριστα στο κάθε Υπουργείο. Κάθε παρέκκλιση από αυτό, μόνο ως λόγος παραίτησης μπορεί να ερμηνευτεί. Καλή δύναμη στο έργο μας. Ελπίζω και εύχομαι, το στίγμα στο οποίο θα σας συναντώ όταν σας ψάχνω και μακάρι να μην σας βρίσκω στα γραφεία σας, να είναι το: ΜΠΡΟΣΤΑ.»


Σ΄ αυτό το χαρτί, είναι γραμμένες μόνο δύο λέξεις. Μην παρασυρθείτε να χειροκροτήσετε από … εθνική περηφάνια μόλις τις δείτε. Είναι ένα δικό μου «ειδικό» μήνυμα, για τον Υπουργό της παιδείας. Και ένας οδικός χάρτης και για όλα τα υπόλοιπα Υπουργεία.


«ΖΗΤΩ ΤΟ ΕΘΝΟΣ»


Θέλω να πιστεύω, πως όλοι μας εδώ μέσα, βάλαμε τον τόνο στο «ήτα» και το διαβάσαμε σωστά και ως «Ζήτω». Δεν έχω καμιά αυταπάτη ωστόσο, πως κάποιοι από τους μαθητές της παιδείας μας εκεί έξω, θα βάλουν τον τόνο στο «ωμέγα» και θα… ζητούν το έθνος. Είτε και θα το αναζητούν. Οι πιο πνευματώδεις. «Ζήτω» που καήκαμε λοιπόν αν φτάσουμε στο σημείο να «αναζητούμε» το έθνος.


Είτε από αγραμματοσύνη είτε και από πραγματική ανάγκη. Και πολύ χειρότερα βέβαια, αν παρασυρθούμε, να …καταζητούμε το έθνος.


Επί τη ευκαιρία: Συμβούλους μπορεί να έχετε όσους θέλετε ο καθένας σας. Μα άμισθους από τον κρατικό προϋπολογισμό. Φυσικά και μπορείτε να συμβουλεύεστε έμμισθους συμβούλους. Χρησιμοποιώντας όσους θέλετε. Μα τσιμπολογώντας τους, από τη δεξαμενή των αξιόλογων δημοσίων λειτουργών του κράτους. Λειτουργών είπα και όχι δημοσίων υπαλλήλων.


Η συνέχεια ενός κράτους λοιπόν, μόνο μέσα από τους δημόσιους λειτουργούς του μπορεί να είναι εγγυημένη. Και από κανέναν απολύτως «περαστικό» Υπουργό, Πρωθυπουργό, είτε και κόμμα πάτρωνα, μιας οποιασδήποτε κυβερνητικής συνιστώσας. Τελεία.


Η δουλειά μας στα Υπουργεία ξεκινάει στις οκτώ. Ακριβώς. Η …μέρα μας, όμως ξεκινάει από τις επτά. Πίνοντας τον πρώτο πρωινό καφέ εδώ. Παρέα μαζί μου, στο Μαξίμου. Εδώ θα αλληλοενημερωνόμαστε. Και θα σας λέω τι ακριβώς ζητώ εγώ από εσάς μέσα στη μέρα. Μα και εσείς θα χρεώνετε σε μένα, μέσα στη μέρα επίσης, αυτά που εγώ θα πρέπει να κουμαντάρω για χάρη σας μα στο δικό μου επίπεδο.


Την αμέσως επόμενη ημέρα, θα κάνουμε και το ταμείο των μεταξύ μας «χρεοπιστώσεων» της προηγούμενης. Μ΄ αυτόν τον τρόπο έκρινα, πως οι πάντες θα ξέρουμε τα πάντα. Περιττό να υπενθυμίσω, πως τα …ίδια «πάντα» θα πρέπει να τα γνωρίζουμε οι λοιποί «πάντες». Όποιος δεν συμφωνεί έστω και σε ένα από όλα αυτά τα σημεία, να το δηλώσει με παρρησία, ετοιμάζοντας και την παραίτησή του.

 

Οι λόγοι υγείας, θα είναι κλασικά, ένας σεβαστός λόγος αποδοχής μιας παραίτησης από μένα… Θα περιμένω, ένα ολόκληρο λεπτό για τυχόν… παραιτήσεις. Μόλις περάσει αυτό το λεπτό, είμαι στη διάθεσή σας για ενδεχόμενες ερωτήσεις. Διαδικαστικού μα και πολιτικού χαρακτήρα…
……………


Σας ευχαριστώ πολύ που με ακούσατε. Μα πάνω από όλα, σας ευχαριστώ που με… καταλάβατε»


ΥΓ: Ελάχιστοι πιστεύω πως είχαν την υπομονή να φτάσουν μέχρι και το υστερόγραφο! Όσοι το κατάφεραν, διάβασαν σήμερα έναν λόγο που ποτέ και κανείς πρωθυπουργός αυτής της χώρας ακόμα κι αν τον εκφωνήσει δεν θα τον… πιστεύει κατά βάθος!


Vas.-Vel.-

Προσθήκη σχολίου

Όλα τα σχόλια υποβάλλονται σε έλεγχο μετά την υποβολή τους και πριν τη δημοσίευσή τους.

Newsletter
Εγγραφείτε στο Newsletter μας για να λαμβάνετε ενημερώσεις για τη σελίδα μας